Herb Lwowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Współczesny herb Lwowa

Herb Lwowa − współczesny herb miasta obowiązuje od 5 lipca 1990 roku i przedstawia w błękitnym polu mury miejskie z trzema basztami w złotym kolorze, bramę i stojącego w niej na czterech łapach lwa.

W swoim układzie nawiązuje do herbu z czasów średniowiecznych, pozbawiono go jednak późniejszych elementów herbu papieskiego i polskiego Orderu Virtuti Militari. Odmienna jest także pozycja lwa, który stoi na trzech łapach, a prawą przednią ma podniesioną, podczas gdy na wszystkich poprzednich herbach lew stał na dwóch tylnych łapach.

W tzw. wielkiej wersji herbu tarcza herbowa podtrzymywana jest przez stylizowanego średniowiecznego woja i stojącego na tylnych łapach lwa w koronie. Obaj stoją na wstędze w barwach ukraińskich. Pod tarczą herbową umieszczone jest godło Ukrainy (Tryzub). Wizerunek lwa w bramie, identyczny z herbowym, znajduje się także na fladze Lwowa.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Herb przedstawiający lwa kroczącego w bramie z trzema wieżami na błękitnym polu zaczęto używać w XIV wieku[1]. W otoku pieczęci rady miejskiej z XIV wieku znajduje się stylizowana inskrypcja w języku łacińskim S(igillum): LEMBVRGENSIS CIVITATIS. (1359)[2], pl. pieczęć miasta Lemburg.

W 1526 roku król Zygmunt I Stary wystawił akt potwierdzający pieczętowanie się Lwowa takim herbem. W 1586 roku papież Sykstus V dodał nad łapą lwa trzy pagórki (monte vaticano) i nad nimi ośmioramienną gwiazdę, w dowód uznania za wkład miasta w obronę wiary chrześcijańskiej.

W 1920 roku, za bohaterską obronę z 1918 roku, miasto zostało uhonorowane Orderem Virtuti Militari, a insygnia tego orderu zostały dodane do herbu.

Herb Lwowa w II Rzeczypospolitej został zaprojektowany przez Rudolfa Mękickiego i zatwierdzony 28 czerwca 1936 roku przez Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Tarczę herbową wieńczyła korona (symbol miasta królewskiego), a po bokach tarczy umieszczono wstęgi czerwoną i błękitną z dewizą miasta – Semper Fidelis (zawsze wierny).

Herb wykazuje w rozwoju historycznym stale dwa zasadnicze motywy składowe, jeden to wyobrażenie wspiętego lwa, drugi zaś brama warowna z otwartymi wrotami nad którą wznoszą się trzy wieże, w bramie na łapach stoi lew. Herb powstał i rozwinął się poprzez użyte w nim motywy na zasadach heraldyki zachodniej[3].

Blazonowanie[edytuj | edytuj kod]

Herb Lwowa z okresu II Rzeczypospolitej: na tarczy w polu błękitnym mury miejskie czerwone z trzema basztami. Mury i baszty opatrzone blankami z ciosu. Baszta środkowa wyższa ma trzy strzelnice wąskie, baszty boczne, niższe – po jednej strzelnicy, otwory strzelnic czarne. W murze brama sklepiona półkolista, obramowana ciosem, otwarta bez podwoi, z podniesioną bramą srebrną. W bramie w polu czarnym lew złoty, kroczący na tylnych łapach w prawo; w łapie przedniej trzyma trzy pagórki srebrne; nad nimi – gwiazda złota ośmiopromienna. Nad tarczą korona złota królewska. Spod korony z obu stron zwisają końce wstęgi czerwono błękitnej; na nich dewiza: „Semper” – z prawej strony, „Fidelis” z lewej strony. Pod tarczą na skrzyżowaniu dwu gałązek wawrzynu zwisa na wstążce Krzyż Srebrny orderu wojennego Virtuti Militari. (M.P. z 1936 r. Nr 159, poz. 289)

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Karol Sochaniewicz,: Herb miasta Lwowa. Lwów, 1933,. s. 22-23.
  2. Marian Gumowski. Najstarsze pieczęcie miast polskich XIII i XIV wieku s. 136
  3. Franciszek Jaworski. Nobilitacja miasta Lwowa. 1989, s. 7

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons