Herman Van Rompuy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Herman Van Rompuy
Herman Van Rompuy 675.jpg
Data i miejsce urodzenia 31 października 1947
Etterbeek
Przewodniczący Rady Europejskiej
Przynależność polityczna EPP
Okres urzędowania od 1 grudnia 2009
Poprzednik Fredrik Reinfeldt
Premier Belgii
Przynależność polityczna CD&V
Okres urzędowania od 30 grudnia 2008
do 25 listopada 2009
Poprzednik Yves Leterme
Następca Yves Leterme
Przewodniczący Izby Reprezentantów
Przynależność polityczna CD&V
Okres urzędowania od 12 lipca 2007
do 30 grudnia 2008
Poprzednik Herman De Croo
Następca Patrick Dewael
Wicepremier, minister budżetu Belgii
Przynależność polityczna CVP
Okres urzędowania od września 1993
do lipca 1999
Poprzednik Mieke Offeciers
Następca Johan Vande Lanotte
Odznaczenia
Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia) Wielki Oficer Legii Honorowej (Francja) Order Podwójnego Białego Krzyża II Klasy (Słowacja) Krzyż Wielki Orderu Zasługi Republiki Węgierskiej (cywilny)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Herman Achille Van Rompuy (wym. [ˈɦɛrmɑn vɑn ˈrɔmpœ]; ur. 31 października 1947 w Etterbeek) – belgijski i flamandzki polityk. Były przewodniczący Chrześcijańskiej Partii Ludowej, wicepremier i minister budżetu w latach 1993–1999, przewodniczący Izby Reprezentantów od 2007 do 2008. Premier Belgii od 30 grudnia 2008 do 25 listopada 2009. Pierwszy stały przewodniczący Rady Europejskiej od 1 grudnia 2009.

Życie prywatne i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Herman Van Rompuy urodził się w 1947 w Etterbeek. W 1965 ukończył Kolegium Świętego Jana Berchmansa w Brukseli. W 1968 uzyskał licencjat z filozofii na Katolickim Uniwersytecie w Leuven. W 1971 zdobył na tej uczelni tytuł zawodowy magistra ekonomii[1][2].

Jest żonaty z Geertrui Windels, ma czworo dzieci: Petera (ur. 1980), Laurę (ur. 1981), Elke (ur. 1983) i Thomasa (ur. 1986)[2]. Jego brat, Eric Van Rompuy, jest również członkiem CD&V, natomiast siostra, Christine Van Rompuy, działa w komunistycznej Belgijskiej Partii Robotniczej (PVDA). Herman Van Rompuy jest autorem licznych publikacji na tematy społeczno-polityczne, jak również aktywnym blogerem oraz twórcą poezji haiku[3]. Uczestniczy w spotkaniach Grupy Bilderberg[4].

Początki działalności politycznej[edytuj | edytuj kod]

Po studiach, od 1972 do 1975, pracował jako attaché ds. wewnętrznych w administracji Banku Narodowego Belgii. W latach 1973–1977 był wiceprzewodniczącym młodzieżówki Chrześcijańskiej Partii Ludowej (CVP), w 2001 przekształconej w ugrupowanie pod nazwą Chrześcijańscy Demokraci i Flamandowie (CD&V). W 1978 wszedł w skład biura narodowego CVP i następnie CD&V[1][2].

W latach 1975–1978 był doradcą w gabinecie premiera Leo Tindemansa. Od 1978 do 1980 pracował jako doradca w gabinecie ministra finansów Gastona Geensa. Od 1982 do 1988 pełnił funkcję przewodniczącego CVP w okręgu Brussel-Halle-Vilvoorde. W latach 1980–1988 był dyrektorem Centrum Nauk Politycznych, Ekonomicznych i Społecznych, a do 1987 także profesorem w Wyższej Szkole Handlu w Antwerpii. Od maja 1988 do września 1988 zajmował stanowisko sekretarza stanu ds. finansów i drobnej przedsiębiorczości[1][2].

Działalność polityczna w latach 1988–2007[edytuj | edytuj kod]

Herman Van Rompuy w okresie 1988–1995 wchodził w skład Senatu z ramienia CVP. Od września 1988 do września 1993 stał na czele Chrześcijańskiej Partii Ludowej. Od września 1993 do lipca 1999 zajmował stanowisko wicepremiera i ministra budżetu w gabinecie Jeana-Luka Dehaene. W 1999 jego partia przegrała wybory parlamentarne i znalazła się w opozycji[2].

W 1995 Herman Van Rompuy wszedł w skład Izby Reprezentantów, uzyskiwał reelekcję w 1999, 2003 i 2007. W styczniu 2004 został mianowany ministrem stanu (tytuł przyznawany przez monarchę w uznaniu zasług)[1][2].

12 lipca 2007 został wybrany na przewodniczącego Izby Reprezentantów, którym pozostał do czasu objęcia teki premiera. 29 sierpnia 2007 król Albert II powierzył mu misję prowadzenia rokowań koalicyjnych (explorateur) w czasie kryzysu politycznego, jaki nastąpił w Belgii po czerwcowych wyborach parlamentarnych. Celem było kontynuowanie negocjacji i doprowadzenie do porozumienia partii walońskich i flamandzkich w sprawie utworzenia wspólnego rządu[1][2][5]. Herman Van Rompuy złożył królowi raporty ze swoich działań 3 września i 10 września 2007[6]. 29 września 2007 przedstawił raport końcowy, po czym Albert II zwolnił go z misji negocjatora i powierzył misję stworzenia rządu Yves'owi Leterme[7].

Premier Belgii[edytuj | edytuj kod]

Kolejny kryzys polityczny wybuchł w Belgii w grudniu 2008, gdy Yves Leterme został oskarżony o rzekome próby wpływania na sędziów prowadzących proces dotyczący sprzedaży banku Fortis grupie BNP Paribas. 19 grudnia premier, razem z całym gabinetem, podał się do dymisji[8][9]. 22 grudnia Albert II przyjął jego rezygnację i poprosił o pełnienie obowiązków szefa rządu do momentu sformowania nowego gabinetu. Były premier Wilfried Martens został mianowany negocjatorem (explorateur) w celu prowadzenia rozmów na temat wyboru nowego premiera i stworzenia rządu. Przekonał on Hermana Van Rompuya do objęcia tego stanowiska. Albert II po uzyskaniu raportu 28 grudnia 2008 powierzył przewodniczącemu niższej izby parlamentu[10].

30 grudnia 2008 Herman Van Rompuy porozumiał się z liderami pięciu partii politycznych (CD&V, CdH, Open VLD, MR, PS), tworzącymi dotychczasową koalicję rządzącą, w sprawie jej dalszego utrzymania oraz kontynuacji prac gabinetu w prawie niezmienionym składzie. 30 grudnia 2008 Albert II mianował Hermana Van Rompuya nowym premierem Belgii i zaprzysiągł jego rząd[11][12].

Przewodniczący Rady Europejskiej[edytuj | edytuj kod]

W listopadzie 2009, po ostatecznej ratyfikacji traktatu lizbońskiego, premier Belgii zaczął być wymieniany jako jeden z głównych kandydatów do obsadzenia ustanowionego przez ten traktat stanowiska przewodniczącego Rady Europejskiej. Według doniesień prasowych jego osoba została zaakceptowana przez Francję oraz Niemcy, które chciały widzieć na tym stanowisku polityka z mniejszego państwa UE o dużych zdolnościach organizatorskich i koncyliacyjnych. Było to stanowisko przeciwne wobec Wielkiej Brytanii, mającej forsować kandydaturę byłego premiera Tony'ego Blaira. Szwecja, sprawująca przewodnictwo w UE, dążyła, by wybór przewodniczącego odbył się na zasadzie konsensusu zamiast na drodze głosowania, co przewidywał traktat. W tym celu w dniach poprzedzających wybór rozpoczęła konsultacje z szefami państw i rządów. Herman Van Rompuy potwierdził oficjalnie wolę ubiegania się o urząd[13][14].

19 listopada 2009 na specjalnym szczycie w Brukseli szefowie państw i rządów UE w drodze porozumienia wybrali Hermana Van Rompuya na pierwszego stałego przewodniczącego Rady Europejskiej[15]. Urząd ten objął 1 grudnia 2009, tj. w dniu wejścia w życie traktatu lizbońskiego[16][17]. Na początku marca 2012 został wybrany przez Radę Europejską na drugą kadencję na to stanowisko[18].

W związku z wyborem 25 listopada 2009 Herman Van Rompuy złożył na ręce króla dymisję ze stanowiska szefa belgijskiego rządu. Tego samego dnia Albert II nowym premierem kraju mianował Yves'a Leterme[19][20].

Skład rządu[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Herman Van Rompuy jest autorem licznych artykułów na tematy społeczne, polityczne i gospodarcze, a także autorem kilku książek w tym[1][2]:

  • De kentering der tijden (Zmiana czasu), 1979,
  • Hopen na 1984 (Nadzieja po 1984), 1984,
  • Het christendom. Een moderne gedachte (Chrześcijaństwo. Nowoczesny pomysł), 1990,
  • Vernieuwing in hoofd en hart. Een tegendraadse visie, 1998,
  • De binnenkant op een kier. Avonden zonder politiek (Wieczory bez polityki), 2000,
  • Dagboek van een vijftiger, 2004.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Herman Van Rompuy (fr.). Rada Europejska. [dostęp 28 sierpnia 2014].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 Biografie (ang.). Herman Van Rompuy – strona oficjalna. [dostęp 19 listopada 2009].
  3. Profile: Herman van Rompuy (ang.). BBC News, 13 listopada 2009. [dostęp 19 listopada 2009].
  4. Premier steekt nek uit op Bilderberg-diner (niderl.). De Tijd, 14 listopada 2009. [dostęp 20 listopada 2009].
  5. Royal Scout Keeps a Low Profile, Brussels Recalls Ambassador in Paris (ang.). The Brussels Journal, 31 sierpnia 2007. [dostęp 19 listopada 2009].
  6. Van Rompuy maandag naar paleis voor tussentijds verslag (niderl.). De Standaard, 7 września 2007. [dostęp 19 listopada 2009].
  7. Leterme krijgt hulp van Van Rompuy (niderl.). De Standaard, 30 września 2007. [dostęp 19 listopada 2009].
  8. http://news.bbc.co.uk/2/hi/europe/7792533.stm (ang.). BBC News, 19 grudnia 2008. [dostęp 19 listopada 2009].
  9. Premier Belgii podał się do dymisji po zarzutach w sprawie jego działań wobec Fortis Banku. psz.pl, 20 grudnia 2008. [dostęp 19 listopada 2009].
  10. Belgian king asks Van Rompuy to form government (ang.). Reuters, 28 grudnia 2008. [dostęp 19 listopada 2009].
  11. New Belgian leader takes office (ang.). BBC News, 30 grudnia 2008. [dostęp 19 listopada 2009].
  12. Belgium's Herman Van Rompuy Named PM After Coalition Deal (ang.). Reuters, 30 grudnia 2008. [dostęp 19 listopada 2009].
  13. Leaders of 27-nation bloc set to pick first president (ang.). France24, 19 listopada 2009. [dostęp 19 listopada 2009]. [zarchiwizowane z adresu 2009-11-25].
  14. Prezydent UE z małego kraju?. rp.pl, 19 listopada 2009. [dostęp 19 listopada 2009].
  15. Herman Van Rompuy został pierwszym prezydentem UE. gazeta.pl, 19 listopada 2009. [dostęp 19 listopada 2009].
  16. Implementation of the Treaty of Lisbon (ang.). Council of the European Union, 1 grudnia 2009. [dostęp 1 grudnia 2009].
  17. EU president takes office as Lisbon Treaty enters force (ang.). google.com, 1 grudnia 2009. [dostęp 1 grudnia 2009].
  18. Van Rompuy wciąż będzie szefem Rady Europejskiej. wprost.pl, 1 marca 2012. [dostęp 4 marca 2012].
  19. Belgia: Leterme wraca na stanowisko premiera. interia.pl, 25 listopada 2009. [dostęp 25 listopada 2009].
  20. Leterme becomes PM for second time (ang.). France24, 25 listopada 2009. [dostęp 25 listopada 2009].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]