Hermann von François

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Herman von François)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Herman von François

Herman von François (ur. 31 maja 1855 w Luksemburgu, zm. 15 maja 1933 w Berlinie) – niemiecki generał piechoty (General der Infanterie - odpowiednik generała broni).

Pochodził z rodziny hugenotów francuskich, która w wyniku zniesienia przez Ludwika XIV edyktu nantejskiego, nie chcąc wyrzec się swojego wyznania, została zmuszona do emigracji, i znalazła schronienie w Prusach.

Dowodził 13 Dywizją w Münster, a od 1913 r. 1 Korpusem Armijnym (KA) w Königsbergu, na którym to stanowisku zastąpił Aleksandra von Klucka. Dowodzony korpus w składzie 8 Armii jako jeden z pierwszych na froncie wschodnim rozpoczął działania wojenne. Generał François praktycznie przejął bezpośrednie dowodzenie na pierwszej rubieży w Prusach, jakkolwiek dowództwo 8 Armii na czele z Maxem von Prittwitzem und Gaffronem nie zezwoliło mu na atak na koncentrujące się siły rosyjskie. Koncentrując się na wysuniętej pozycji, wykazał de facto niesubordynację, gdyż Prittwitz zalecał mu osłonę linii rzeki Węgorapy. Realizując pozornie rozkazy Prittwitza, François pozostawił na "właściwym" miejscu swój sztab, na czele z pułkownikiem Schmidtem. 4(17) sierpnia jednostki 1 Armii Rosyjskiej starły się z jednostkami 1 KA w wyniku czego korpus został zmuszony do wycofania się. 7(20) sierpnia początkowo korpus miał powodzenie w walkach, ale w czasie kontrataku doszło do ucieczki żołnierzy z pola walki. Korpus odniósł sukces w bitwie pod Tannenbergiem. Odegrał jedną z głównych ról w operacji zakończonej ciężką klęską Armii Rosyjskiej.

Uczestniczył w okrążeniu i likwidacji 13 i 15 rosyjskich Korpusów Armijnych. Od 8 października do 7 listopada dowodził 8 Armią, która była w okresie przekazywania jednostek do 9 Armii. Następnie dowodził korpusami armijnymi i grupami wojsk na różnych frontach. Było to efektem jego dużej samodzielności, często za dużej, bo lekceważącej polecenia przełożonych. Wyróżniał się tym nawet w armii II Rzeszy, gdzie kładziono duży nacisk na samodzielność i inicjatywę dowódców wojskowych. Choć, jak twierdzi Dennis Showalter, generał wyprzedzał swoją epokę, to za swe "nieprzystosowywanie się "zapłacił zahamowaniem kariery wojskowej na szczeblu dowódcy korpusu armijnego. Nazwisko generała weszło do historii wojen i wojska w związku z operacjami w Prusach Wschodnich, chociaż w całej wojnie odniósł wiele sukcesów. Po wojnie odszedł w stan spoczynku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • K.A Zalesskij. Pierwaja mirowaja wojna. Prawitieli i wojennaczalniki. Wyd.: "WECZE" Moskwa 2000.