Hermann Abert

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hermann Abert.jpg

Hermann Josef Abert (ur. 25 marca 1871 w Stuttgarcie, zm. 13 sierpnia 1927 tamże) – niemiecki muzykolog i filolog klasyczny; syn Jana, ojciec Anny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1880 r. rozpoczął studia nad filologią klasyczną w Tybindze, które kontynuował w Berlinie, kończąc je z tytułem doktorskim w 1895 r. Tam też podjął się w trakcie doktoryzacji studiów muzykologicznych u Heinricha Bellermanna, Oskara Fleischera i Maxa Friedländera. W 1902 r. habilitował się na Uniwersytecie w Halle na podstawie rozprawy Die ästheltischen Grundsätze der mittelalterlichen Melodiebildung. Siedem lat później pozytywnie przyjął zaproszenie tej uczelni na stanowisko wykładowcy i pracownika naukowego. Rok później rozpoczął działalność społeczno-popularyzatorską organizując na uniwersytecie koncerty, zwłaszcza muzyki dawnej, oraz przedstawień operetkowych. Miały one przyczynić się zarówno do twórczego podejścia studentów do muzykologii jako dziedziny wiedzy, a także zachęcić mieszkańców Halle do obcowania z małopopularną muzyką. Abert rozwinął tą działalność zakładając w tym samym roku Collegium Musicum, w którym grał na klawesynie i był jego dyrektorem. Wielokrotne podróże naukowe do Włoch dały mu możliwość bliższego poznania opery. W 1920 Hermann Abert objął po Hugonie Riemannie kierownictwo Instytutu Muzykologii Uniwersytetu w Lipsku. Trzy lata później objął to samo stanowisko na uniwersytecie berlińskim, zastępując Hermanna Kretzschumera. W 1925 r. został przyjęty w poczet Pruskiej Akademii Nauk jako pierwszy i jedyny muzykolog. Był także przewodniczącym Niemieckiego Towarzystwa Muzykologicznego. Sprawował też inne odpowiedzialne funkcje w organizacjach społecznościowych muzykologów niemieckich.

Praca naukowa[edytuj | edytuj kod]

Hermann Abert, jeden z czołowych przedstawicieli muzykologii niemieckiej z początku XX w., łączył zainteresowania naukowe z praktycznym uprawianiem muzyki. Wynikało to z jego przekonania, że nauki humanistyczne powinny kierować się przede wszystkim spostrzeżeniami empirycznymi w wyciąganiu wniosków i opinii o zjawiskach, a nawet doświadczenia powinny być równie ważnym dowodem naukowym w muzykologii jak w chemii i fizyce. Krąg jego zainteresowań naukowych obejmował problematykę kultury muzycznej antyku, historię i teorię opery, zwłaszcza szkoły neapolitańskiej, oraz problematykę estetyczną. W późniejszych latach wzrasta zainteresowanie Aberta tworczością Johanna Sebastiana Bacha i Wolfganga Amadeusza Mozarta. Jego charakterystyka postaci Mozarta odbiega od ujęcia O. Johna - Hermann Abert ukazuje skomplikowaną psychikę twórcy. Problematyce teorii opery poswięcony jest zbiór szkiców Grundprobleme der Operngeschischte. Prace Aberta, oparte na gruntownej znajomości metod filologicznych, wniosły w metodologię muzykologii nowe tendencje, zwłaszcza w zakresie metod badania i interpretacji źródeł oraz ich analizy. Działalność naukowa Hermanna Aberta - obok Hugona Reimanna i Hermanna Kretzschumera - zdecydowała o rozkwicie muzykologii niemieckiej w XX w. Hermann Abert stworzył niemiecką szkołę muzykologiczną, z której wyszli m.in. Friedrich Blume i Karl Fellerer.

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

  1. Die Lehre vom Etos in der griechischeen Musik, Lipsk 1899
  2. Der noue Aristoxenosfund und Oxyrhynchos, Lipsk 1899
  3. Die ästhatichen Grundsätze der mittelalterlichen Melodiebildung, Halle 1902
  4. Zu Cassiodor, Berlin 1902
  5. Robert Schumann, Berlin 1903
  6. Die Musikanschauung des Mittelalters und ihre Grundlagen, Halle 1905
  7. Ein neuer musikalischer Papyrusfund, Berlin 1906
  8. Die musikätsthetishe Anschauungen der frühesten christlischen Kirche, 1907
  9. Nicolo Jomelli als Opernkomponist, Halle 1908
  10. Wolfgang Amadeus Mozart t. 2, Lipsk 1919-1921
  11. Goethe und die Musik, Stuttgart 1922

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]