Hermann Fegelein

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hermann Fegelein
Hermann Fegelein (w mundurze SS-Standartenführera)
Hermann Fegelein (w mundurze SS-Standartenführera)
SS-Gruppenführer
Data i miejsce urodzenia 30 października 1906 roku
Ansbach
Data i miejsce śmierci 29 kwietnia 1945 roku
Berlin
Przebieg służby
Lata służby 1925-1945
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębu i Mieczami Krzyż Niemiecki w Złocie Krzyż Żelazny (1939) I Klasy Krzyż Żelazny (1939) II Klasy Srebrna  Odznaka za Rany

Hermann Fegelein (ur. 30 października 1906 w Ansbach, zm. 29 kwietnia 1945 w Berlinie) – SS-Gruppenführer, osobisty przedstawiciel Heinricha Himmlera, oficer łącznikowy Waffen-SS przy Głównej Kwaterze Adolfa Hitlera.

Po maturze 1926 w Monachium i próbie studiów uniwersyteckich, w 1927 miał krótki epizod aspiranta oficerskiego w policji bawarskiej w Monachium. Był zapalonym adeptem jeździectwa, zawodnikiem tej dyscypliny. Od 1929 pracował w Szkole Jazdy Konnej swojego ojca Johanna Fegeleina. Od 1931 był członkiem NSDAP, 1933 SS, założył Szkołę Jazdy Konnej SS w Monachium, a od 1937 był jej komendantem. Uczestniczył w kampanii wrześniowej. W 1940 otrzymał stopień SS-Obersturmbannführera, został dowódcą szwadronu konnego Totenkopf, a następnie brygady kawalerii SS i w 1943 dowódcą 8 Dywizji Kawalerii SS "Florian Geyer", cieszącej się złą sławą z walk z oddziałami partyzanckimi Polski, ZSRR i Chorwacji.

W latach 1941 - 1943 najpierw jako dowódca regimentu kawalerii bezpośrednio podległy dowódcy SS i Policji Erichowi von dem Bach Brygady, i wkrótce po tym jako dowódca Brygady Kawalerii SS a od kwietnia 1943 - 8 Dywizji Kawalerii był bezpośrednio odpowiedzialny za wymordowanie około 40,000 Żydów, a także zniszczenie blisko 250 białoruskich wsi na bagnach Prypeci i białoruskim Polesiu oraz wymordowanie bądź deportację ich mieszkańców[1][2].

Ranny, po odbytej rekonwalescencji, od 1 stycznia 1944 był oficerem łącznikowym Waffen-SS przy Głównej Kwaterze Wodza. 3 czerwca 1944 powodowany jedynie względami kariery zawodowej ożenił się w Salzburgu z siostrą wieloletniej partnerki, a na krótko przed śmiercią, żony Hitlera, Evy Braun – Margarete (Gretl) Braun. Przyjęcie weselne odbyło się w willi Hitlera na Kehlsteinie, a w prezencie ślubnym Hitler mianował go generałem dywizji Waffen-SS[potrzebne źródło].

25 kwietnia 1945 Fegelein opuścił potajemnie bunkier Hitlera pod Kancelarią Rzeszy prawdopodobnie z zamiarem ucieczki do neutralnej Szwajcarii. Po tym jak telefonicznie usiłował nakłonić Evę Braun do ucieczki z Berlina, odnaleziono go 27 kwietnia w stanie ciężkiego upojenia alkoholowego w jego berlińskim mieszkaniu w towarzystwie niezidentyfikowanej rudowłosej kobiety (prawdopodobnie agentki brytyjskiej zatrudnionej w poselstwie tureckim). Aresztowany przez szefa Dienststelle I RSD, Petera Högla. Christa Schroeder, sekretarka Hitlera i inne osoby z jego kręgu były przekonane, że Fegeleina i Evę Braun łączył co najmniej platoniczny romans.

Na polecenie Hitlera po doprowadzeniu do bunkra zdegradowany (właściwie autodegradacja – sam zerwał dystynkcje) w celu dalszego pełnienia służby liniowej jako szeregowiec. W dalszej kolejności, za namową Otto Günschego został oddany pod doraźny sąd wojenny pod przewodnictwem Wilhelma Mohnkego. Po odroczonym na kilkanaście godzin z powodu upojenia alkoholowego uproszczonym procesie skazany na karę śmierci przez rozstrzelanie.

Wyroku nie wykonano. Fegelein został nocą z 28 na 29 kwietnia 1945 wyprowadzony z miejsca osadzenia pod pozorem doprowadzenia na widzenie z Hitlerem, a następnie zastrzelony strzałem w plecy, oddanym poprzez konwojującego go agenta RSD w ogrodach Kancelarii Rzeszy[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. https://en.wikipedia.org/wiki/Hermann_Fegelein#CITEREFMiller2006
  2. http://www.wiesenthal.com/atf/cf/%7B54d385e6-f1b9-4e9f-8e94-890c3e6dd277%7D/LANDSER-FINAL-2.PDF
  3. Niektórzy badacze twierdzą, że sposób pozbycia się Fegeleina wskazuje na to, że żadnego procesu nie było, a jedyne jego świadectwo jako pochodzące od samego Mohnkego, a więc zainteresowanego w wybieleniu się, było w całości fałszywe

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]