Hermann Höfle

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fotokopia dokumentów z teczki personalnej Hermanna Höfle, Berlin Document Center(ang.)

Hermann Julius Höfle (także Hans Höfle[1] lub Hoefle) (ur. 19 czerwca 1911, zm. 20 sierpnia 1962) – SS-Sturmbannfuhrer, zastępca Otto Globocnika podczas akcji Einsatz Reinhardt, współodpowiedzialny za zagładę polskich Żydów.

Telegram Hermanna Höfle ze stycznia 1943

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Austriak z pochodzenia urodzony w Salzburgu. Z zawodu był mechanikiem samochodowym. Do NSDAP wstąpił 1 sierpnia 1933 (od 1930 należał już do austriackiej partii nazistowskiej), należał także do SS (osiągnął w niej stopień Sturmbannführera). Brał udział w prześladowaniach niemieckich Żydów podczas tzw. Nocy Kryształowej (Kristallnacht). Podczas tej akcji zaimponował Adolfowi Eichmannowi, który zarekomendował Höflego Odilo Globocnikowi. Po przeszkoleniu w szkole oficerskiej w Dachau, służył przez krótki czas do wybuchu II wojny światowej w Kraju Sudetów (niem. Sudetenland).

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Po inwazji III Rzeszy na Polskę pełnił służbę w Selbstschutzu w Nowym Sączu. Od listopada 1940 nadzorował obozy pracy dla Żydów koło Bełżca, których celem było budowa fortyfikacji i rowów przeciwczołgowych. W 1941 Höfle przebywał w Mohylewie na Białorusi.

Na początku 1942 powrócił do okupowanej Polski (konkretnie do sztabu Globocnika, wówczas Wyższego Dowódcy SS i Policji na dystrykt lubelski), gdzie został włączony do organizowania Einsatz Reinhard (akcji zagłady Żydów w Generalnym Gubernatorstwie). Höfle został szefem sztabu Globocnika i jego zastępcą jako kierownika całej akcji[2]. Brał udział w spotkaniach z przedstawicielami SS i administracji cywilnej w przedmiocie deportacji Żydów (m.in. z Lublina, Rzeszowa, Warszawy i Białegostoku) do obozu zagłady w Bełżcu. Höfle był także odpowiedzialny za przyjęcie w Lublinie transportów Żydów z Niemiec, Czech i Słowacji, dokonując selekcji młodych mężczyzn i kierując ich do obozu na Majdanku (pozostałych kierowano do Bełżca lub Sobiboru).

Następnie od lipca 1942 pełnił funkcję komisarza do spraw deportacji Żydów z getta warszawskiego[3] do Treblinki, informując przewodniczącego miejscowego Judenratu, Adama Czerniakowa, iż wszyscy Żydzi bez względu na wiek i płeć zostaną deportowani na Wschód w liczbie ok. 6 tysięcy osób dziennie. Höfle z pomocą podległych mu esesmanów obliczał liczbę załadowanych do pociągów ludzi, co czynił również podczas deportacji z innych gett, a wszelkie dane były przesyłane do Lublina. Doskonale zdawał sobie sprawę ze straszliwych warunków w jakich odbywały się transporty i z ostatecznego losu ofiar.

W styczniu 1943 wysłał telegram do Adolfa Eichmanna podając m.in. łączną liczbę ofiar obozów na Majdanku, Bełżcu, Sobiborze i Treblince na dzień 31 grudnia 1942 (tzw. telegram Höflego).

Höfle pozostał w Lublinie po przeniesieniu Globocnika do Włoch i brał aktywny udział w akcji Erntefest w listopadzie 1943, gdy wymordowano pozostających jeszcze przy życiu żydowskich więźniów obozów położonych na Lubelszczyźnie.

Następnie pełnił służbę w Belgii i Holandii, by ostatecznie pod koniec wojny znaleźć się w Trieście ponownie pod rozkazami Globocnika.

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

31 maja 1945 wraz z Globocnikiem i dwoma innymi uczestnikami Einsatz Reinhard został schwytany w Karyntii przez aliantów. Początkowo nie był jednak niepokojony i żył spokojnie kolejno we Włoszech, Austrii i Niemczech. Ostatecznie został jednak aresztowany w 1961 w Salzburgu, skąd przewieziono go do Wiednia. Höfle powiesił się w swojej celi w sierpniu 1962 by uniknąć[potrzebne źródło] odpowiedzialności za swoje zbrodnie.

Przypisy

  1. "Oświęcim w oczach SS", Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau 2011, ISBN 8385047719, str.273.
  2. Władysław Bartoszewski, "Warszawski pierścień śmierci 1939-1944", Interpress, Warszawa 1970, str.186.
  3. Oświęcim w oczach SS", Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau 2011, ISBN 8385047719, str.273.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]