Hermann Hoth

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hermann Hoth
Hoth (z prawej) w rozmowie z Guderianem (1941)
Hoth (z prawej) w rozmowie z Guderianem (1941)
Generaloberst Generaloberst
Data i miejsce urodzenia 12 kwietnia 1885 roku
Neuruppin
Data i miejsce śmierci 26 stycznia 1971 roku
Goslar
Przebieg służby
Lata służby przed 1904 – 1945
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego (przed 1904 – 1918)
Reichsmarine Reichswehra (1919 – 1934)
Balkenkreuz.svg Wehrmacht (1934 – 1945)
Jednostki 72. Pułk Piechoty
Stanowiska d-ca 18. Dywizji Piechoty, d-ca XV Korpusu Armijnego, d-ca XV Korpusu Pancernego, d-ca 3. Grupy Pancernej, d-ca 17. Armii, d-ca 4. Armii Pancernej, d-ca obrony rejonu Soławy i Gór Rudawskich
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z liśćmi dębu i mieczami Krzyż Żelazny I Klasy, ponowne nadanie w 1939 Krzyż Żelazny II Klasy, ponowne nadanie w 1939 Krzyż Honoru za Wojnę 1914/1918 (dla Frontowców) Odznaka za służbę w Wehrmachcie klasy I Odznaka za służbę w Wehrmachcie klasy II Odznaka za służbę w Wehrmachcie klasy III Odznaka za służbę w Wehrmachcie klasy IV Królewski Order Hohenzollernów z Mieczami na Wojennej Wstędze Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Wojskowy Order Zasługi (Bawaria) Krzyż Hanzeatów (Hamburg) Order Zasługi Wojennej Żelazny Półksiężyc (Gwiazda Gallipoli) Krzyż Zasługi Wojskowej Order Michała Walecznego III klasy (Rumunia)
Odznaka za Rany w czerni

Hermann Hoth (ur. 12 kwietnia 1885 w Neuruppin, zm. 26 stycznia 1971 w Goslar) – niemiecki wojskowy, Generaloberst wojsk pancernych. Odpowiedzialny za zbrodnie wojenne w podległych mu jednostkach Wehrmachtu w czasie II wojny światowej.

Po skończeniu gimnazjum Hermann Hoth wstąpił do Pruskiego Korpusu Kadetów, a w 1904 jako oficer do Reichswehry. Po skończeniu akademii wojskowej służył w 72 pułku piechoty Torgau. W czasie wybuchu I wojny światowej w stopniu kapitana wszedł do Wielkiego Sztabu Generalnego, następnie został dowódcą kompanii, szefem batalionu i oddziału lotniczego. Pod koniec wojny został oficerem sztabu generalnego dywizji piechoty. W latach 19351938 dowodził 18 Dywizją Piechoty a następnie XV Korpusem Armijnym w stopniu generała porucznika.

W czasie walk w Polsce w 1939 dowodził XV Korpusem Pancernym, który znacznie przyczynił się do powodzenia całej operacji. W czasie kampanii francuskiej Hoth również odniósł sukcesy. Podczas ataku na ZSRR dowodził 3 grupą pancerną, biorąc udział w działaniach w ramach Grupy Armii "Środek". 9 lipca 1941 już jako generał pułkownik zdobył Witebsk. Od 5 października 1941 do 1 czerwca 1942 dowódca 17 Armii – 27 października 1941 zdobył na jej czele Kramatorsk. Następnie walczył na Ukrainie.

Wraz z rozpoczęciem operacji "Friedericus" 17 maja 1942 Hoth, ze swoją 17 Armią, 1 Armią Pancerną feldmarszałka Paula Kleista i 6 Armią feldmarszałka Friedricha Paulusa, nacierali na wojska radzieckiego marszałka Siemiona Timoszenki w celu zdobycia dogodnych pozycji wyjściowych w rejonie Charkowa do ofensywy letniej, która miała otworzyć drogę do Stalingradu. 1 czerwca 1942 Hoth został dowódcą 4 Armii Pancernej. W ramach Grupy Armii "Don", dowodzonej przez Ericha von Mansteina, wojska pancerne Hotha usiłowały bezskutecznie przedrzeć się do okrążonych w Stalingradzie wojsk Paulusa.

W 1943 roku armia Hotha brała udział w bitwie na łuku Kurskim (Hoth został za nią odznaczony Krzyżem Rycerskim z Mieczami), a następnie w bitwie o Dniepr i obronie Kijowa, w wyniku której poniosła ciężkie straty. Uznany za winnego utraty tego miasta, Hoth został w listopadzie odsunięty przez Hitlera od dowodzenia, a miesiąc później przeniesiony do rezerwy. Do aktywnej służby został przywrócony dopiero pod koniec wojny, w kwietniu 1945 roku, gdy został mianowany dowódcą obrony rejonu Soławy, a następnie Gór Rudawskich.

8 maja 1945 Hoth poddał się Amerykanom. Został osądzony przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym w Norymberdze i uznany odpowiedzialnym za udział w przygotowaniach do wojny napastniczej i zbrodnie wojenne w podległych mu jednostkach armii niemieckiej. Został skazany na 15 lat więzienia w twierdzy. Zwolniony przedterminowo 7 kwietnia 1954. W 1958 napisał książkę o operacjach wojsk pancernych (Panzer-Operationen). Zmarł 26 stycznia 1971.

Odznaczenia, m.in.[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]