Hermann Munk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Hermann Munk w 1891 roku

Hermann Munk (ur. 3 lutego 1839 w Poznaniu, zm. 10 stycznia 1912 w Berlinie) – niemiecki fizjolog, brat Immanuela Munka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie i Getyndze, w 1862 został Privatdozentem na Uniwersytecie w Berlinie. W 1869 został docentem, a w 1876 profesorem fizjologii na uczelni weterynaryjnej w Berlinie. Zajmował się przede wszystkim neurofizjologią i neuroanatomią. Jego studentami byli m. in. Max Lewandowsky i Max Rothmann.

Żonaty z Olgą Jaffe.

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

  • Untersuchungen über das Wesen der Nervenerregung (1868)
  • Ueber die Funktionen der Grosshirnrinde (1881; 1890)
  • Ueber die Ausdehnung der Sinnessphären in der Grosshirnrinde (1901-02)
  • Ueber die Functionen des Kleinhirns (1906-08)
  • Zur Anatomie und Physiologie der Schsphäre der Grosshirnrinde (1910)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Werner E. Gerabek Munk, Hermann Neue Deutsche Biographie Bd. 18 Moller – Nausea. Berlin, 1997 s. 595

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]