Hermann Munk
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Hermann Munk (ur. 3 lutego 1839 w Poznaniu, zm. 10 stycznia 1912 w Berlinie) – niemiecki fizjolog, brat Immanuela Munka.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
Studiował na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie i Getyndze, w 1862 został Privatdozentem na Uniwersytecie w Berlinie. W 1869 został docentem, a w 1876 profesorem fizjologii na uczelni weterynaryjnej w Berlinie. Zajmował się przede wszystkim neurofizjologią i neuroanatomią. Jego studentami byli m. in. Max Lewandowsky i Max Rothmann.
Żonaty z Olgą Jaffe.
[edytuj] Wybrane prace
- Untersuchungen über das Wesen der Nervenerregung (1868)
- Ueber die Funktionen der Grosshirnrinde (1881; 1890)
- Ueber die Ausdehnung der Sinnessphären in der Grosshirnrinde (1901-02)
- Ueber die Functionen des Kleinhirns (1906-08)
- Zur Anatomie und Physiologie der Schsphäre der Grosshirnrinde (1910)
[edytuj] Bibliografia
- Werner E. Gerabek Munk, Hermann Neue Deutsche Biographie Bd. 18 Moller – Nausea. Berlin, 1997 s. 595
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Biografie, Hermann Munk Katalog der wissenschaftlichen Sammlungen der Humboldt-Universität zu Berlin
