Hermann von Oppeln-Bronikowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hermann von Oppeln-Bronikowski
Hermann Leopold August von Oppeln-Bronikowski
Hermann von Oppeln-Bronikowski
Hermann von Oppeln-Bronikowski
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1899
Berlin
Data i miejsce śmierci 18 września 1966
Gaißach
Zawód generał-major
Odznaczenia
RK EK.png Krzyż Rycerski
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Dorobek medalowy

Hermann von Oppeln-Bronikowski (ur. 2 stycznia 1899 w Berlinie, zm. 18 września 1966 w Gaißach, Bawaria) − generał-major Wehrmachtu, złoty medalista olimpijski z Berlina.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Hermann von Oppeln-Bronikowski pochodził ze starej polsko-niemieckiej, bardzo rozgałęzionej rodziny szlacheckiej, której wielu potomków służyło od XVIII wieku w armiach szwedzkiej, polskiej, pruskiej i niemieckiej. Jego ojciec, Friedrich, był oficerem, w chwili wybuchu I wojny światowej w randze pułkownika oraz komendantem 4. Pułku Gwardii. Później w szeregach Reichswehry dosłużył się rangi generała piechoty.

W wieku lat 17 wstąpił jako ochotnik (chorąży) do 10. Pułku Ułanów. W roku 1917 był wraz ze swym pułkiem stacjonował w Warszawie w oddziałach armii okupacyjnej. Następnie walczył w nim na froncie wschodnim, pod koniec wojny w Szampanii. Otrzymał m.in. Krzyż Żelazny 1. klasy. Po zakończeniu wojny pozostał jako porucznik w szeregach zredukowanej do 100 000 żołnierzy armii niemieckiej i zajmował się szkoleniem kawalerii. W roku 1936 jako rotmistrz zdobył ze swą drużyną na Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie złoty medal w jednej z konkurencji jeździectwa - ujeżdżeniu.

Po wybuchu II wojny światowej działał początkowo w kawalerii (w czasie inwazji na Polskę w 1939 dowodził jako major konnymi oddziałami zwiadowczymi 24 Dywizji Piechoty). W roku 1940 przeniesiono go w stopniu podpułkownika do Głównej Komendy Wehrmachtu, gdzie otrzymał zadanie kierowania przeszkoleniem kawalerii na żołnierzy wojsk pancernych.

W październiku roku 1941 został przeniesiony do sztabu 4. dywizji pancernej, walczącej na froncie wschodnim. W roku 1942 otrzymał w randze pułkownika dowództwo 35. pułku pancernego tej dywizji i brał udział w walkach pod Briańskiem. W lutym roku 1942 został dowódcą 204. pułku pancernego i brał m.in. udział w walkach pod Stalingradem. W 1943 odznaczony 1 stycznia Krzyżem Rycerskim Żelaznego Krzyża, odniósł poważne rany, gdy jego pułk został poprzez pomyłkę poddany atakowi samolotów Luftwaffe. od Paz 1943 dowodził 22 pułkiem pancernym 21 Dywizji. Przeniesiony wkrótce potem na front zachodni, brał udział po D-Day w walkach w Normandii i otrzymał w lipcu 1944 Liście Dębowe do Krzyża Rycerskiego jako tylko jeden z 536 oficerów Wehrmachtu. Od lipca 1944 21 Dywizja Pancerna zostaje włączona do 1 Korpusu SS dowodzonego przez Seppa Dietricha. Dowodzony przez niego pułk okrywa się wyjątkowym bestialstwem dorównując Dywizji SS-Hitlerjugend. Mianowany 30 stycznia 1945 generałem-majorem, von Oppeln-Bronikowski dowodził 20. dywizją pancerną, która walczyła na Węgrzech, Górnym i Dolnym Śląsku i na Łużycach, gdzie brała udział w bitwie pod Budziszynem i rozbiła 16 Brygadę Pancerną 2. Armii Wojska Polskiego. Na parę tygodni przed upadkiem III Rzeszy otrzymał w kwietniu 1945 Miecze do Krzyża Rycerskiego Żelaznego Krzyża jako jeden ze 142 tak odznaczonych.

Po 8 maja 1945 von Oppeln-Bronikowski dostał się do niewoli amerykańskiej. Przekazany Brytyjczykom, został postawiony przed sądem jako zbrodniarz wojenny. Uniewinniony i zwolniony w roku 1947, pracował po wojnie jako nauczyciel jazdy konnej i trener drużyny jazdy konnej z Kanady przed olimpiadą w Tokio (1964). Pełnił także funkcję doradcy przy organizowaniu Bundeswehry.

Żonaty od 1931 z Edelgard von Kleist (ur. 1911) ze znanej rodziny arystokracji pruskiej, miał z nią troje dzieci.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Florian Berger, Mit Eichenlaub und Schwertern, Berlin 1999
  • Genealogisches Handbuch des deutschen Adels, Adelige Häuser A Band XXVI. Limburg/Lahn 2002

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]