Hermenegild (święty)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Święty
Hermenegild
książę
Triunfo de san hermenegildo herrera el joven.jpeg
Data urodzenia ok. 564
Toledo (Hiszpania)
Data śmierci 13 kwietnia 586
Tarragona
Kościół/
wyznanie
rzymskokatolicki
Data beatyfikacji 13 kwietnia 1586 (zatwierdzenie kultu lokalnego)
przez Sykstusa V
Data kanonizacji pomiędzy 1622-1644
przez Urbana VIII (rozszerzenie kultu na cały Kościół katolicki)
Wspomnienie 13 kwietnia
Patron Sewilli, Hiszpanii
Szczególne miejsca kultu Sewilla
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Święty Hermenegild (ur. ok. 564 w Hiszpanii - zm. 13 kwietnia 586 w Tarragonie[1]) – książę wizygocki, syn króla Leowigilda i Teodozji, brat Rekkareda I, męczennik i święty Kościoła katolickiego.

Żywot świętego[edytuj | edytuj kod]

Hermenegild urodził się w królewskiej rodzinie, najprawdopodobniej w Toledo, ówczesnej stolicy Królestwa Toledańskiego. Został wychowany, w panującej wśród Wizygotów wierze arianizmu (miejscowa ludność, potomkowie osadników rzymskich byli w większości katolikami).

W wieku 15 lat został ożeniony z frankijską księżniczką Ingundą, córką Sigeberta I i Brunhildy i zaraz po tym wysłany jako gubernator do jednej z południowych prowincji państwa, Betyki. Hermenegild, przez rodzinę matki, związany był ze św. Leandrem z Sewilli, przyjacielem późniejszego papieża Grzegorza I Wielkiego, a także ze św. Izydorem. Wpływ św. Leandra, jak i żony katoliczki, miał decydujące znaczenie na porzucenie przez niego dotychczasowego wyznania. Młody książę przyjął chrzest i nawrócił się na katolicyzm. Przejście na wiarę katolicką spowodowało konflikt z ojcem i sprowokowało walki zbrojne w kraju.

Wojna domowa[edytuj | edytuj kod]

Problemy polityczne, jakie niosła ze sobą konwersja Hermenegilda i jego kontakty z bizantyjskim gubernatorem cesarskiej sąsiedniej prowincji, spowodowały konflikt z ojcem, podsycany przez trzecią żonę Leowigilda, Goswintę, fanatyczną wyznawczynię arianizmu. Pomiędzy królem a synem wybuchł konflikt zbrojny, trwający do roku 584. Hermenegild w 583 roku osiadł w Sewilli a rok później postanowił przenieść się do Kordoby. Tam został pojmany przez wojska ojca i wysłany do więzienia w Tarragonie. Ingunda próbowała uciec do Austrazji, została jednak schwytana przez wojska bizantyjskie i drogą morską przewieziona do Konstantynopola. Zmarła w czasie przerwy w podróży na wybrzeżu Afryki. Jej syn, Atanagild, dostał się pod opiekę cesarza bizantyjskiego Maurycjusza.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Konflikt zbrojny zakończył się uwięzieniem i śmiercią Hermenegilda[2].

W dziele "Dialogi", papież Grzegorz I wspomina, że Hermenegild odrzucił ofertę łaski od swojego ojca, w zamian za odstąpienie od wiary katolickiej. Królewicz odmówił jednak sprzeniewierzenia się Bogu i został ścięty w Wielki Piątek 13 kwietnia 586 roku w Tarragonie.

Wg Martyrologium rzymskiego natomiast, został zabity siekierą na rozkaz ojca w Wielkanoc, gdy odmówił komunii z rąk ariańskiego biskupa.

Kult[edytuj | edytuj kod]

Kult Hermenegilda został zatwierdzony przez Sykstusa V, w 1000. rocznicę śmierci świętego, 13 kwietnia 1586 roku. Potwierdził go ponownie Urban VIII, który rozciągnął wspomnienie na cały Kościół.

Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w Kościele katolickim 13 kwietnia.

Czci go lokalnie Cerkiew prawosławna oraz Kościół ormiański.

Kult w Polsce

W kościele przyklasztornym paulinów we Włodawie (pw. św. Ludwika IX) znajduje się rzeźba drewniana, polichromowana, dłuta lwowskiego rzeźbiarza Macieja Polejowskiego z XVIII wieku, przedstawiająca Świętego Hermenegilda - męczennika Kościoła[3],[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Saint Hermenegild. z Martyrologium rzymskiego (fr.)
  2. Historia Gotów. - Średniowieczne, historyczne źródła Wschodu i Zachodu, poz. 49, "Historia Gothorum" Izydor z Sewilli (ros.)
  3. Hermenegild. - Święci w Polsce i ich kult w świetle historii
  4. Rzeźba św. Hermenegilda. - Kościół paulinów we Włodawie

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gustav Faber, Merowingowie i Karolingowie, Warszawa 1994, s. 84n
Źródła internetowe