Herminia Naglerowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Herminia Naglerowa
Herminia Naglerowa
Pseudonim Jan Stycz
Data i miejsce urodzenia 28 października 1890 Zaliski, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 9 października 1957 Londyn, Wielka Brytania
Zawód pisarka, publicystka
Narodowość polska
Język polski
Herminia Naglerowa
kapitan kapitan
Przebieg służby
Lata służby od 1942
Siły zbrojne Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki Pomocnicza Służba Kobiet
Główne wojny i bitwy II wojna światowa

Herminia Naglerowa pseudonim Jan Stycz (ur. 28 października 1890 w Zaliskach k. Brodów, zm. 9 października 1957 w Londynie) – polska pisarka i publicystka.

Studiowała historię na Uniwersytecie Lwowskim i uzyskała stopień doktora filozofii. Następnie pracowała jako nauczycielka. Od 1919 w Warszawie , gdzie działała m.in. w Związku Literatów Polskich i PEN-Clubie. Debiutowała w 1915 w Wiedeńskim Kurierze Polskim. W 1921 r. wydała tomik poezji Otwarte oczy. Jako prozaik zaczęła zyskiwać uznanie zbiorami nowel, m.in. Czarny pies (1924), Matowa Kresa (1929), w których realizm łączył się z ekspresjonizmem. Powieść psychologiczna Zawalidroga (1930). Trzytomowa powieść Krauzowie i inni (1930) , gdzie przedstawiła losy rodziny na tle życia publicznego Galicji po upadku powstania styczniowego miała dać początek galicyjskiej sadze rodzinnej pt. Kariery. Tworzyła również dla młodzieży - Ludzie prawdziwi (1935).

Po ataku Niemiec na Polskę we wrześniu 1939 r. wyjechała do Lwowa. Tu zastał ją najazd sowiecki. Aresztowana przez NKWD w r. 1940, więziona w łagrze w Kazachstanie.

Uwolniona w wyniku układu Sikorski-Majski podjęła służbę w Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR (Armii Andersa) - w Pomocniczej Służbie Kobiet - (oddział Prasy i Propagandy). Ewakuowana latem 1942 wraz z wojskiem polskim do Iranu, w randze porucznika, a potem kapitana WP przeszła cały szlak bojowy Armii Polskiej na Wschodzie i 2 Korpusu.W latach 1943-1946 redaktorka czasopism wojskowych: Ochotniczka oraz Poradnik dla Świetlic i Świetliczarek.

Od 1946 na emigracji w Wielkiej Brytanii. Wiceprezes Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie.

W swych powojennych utworach opisywała z kolei losy ludzi poddawanych próbie obozu, więzienia, śledztwa.

Autorka opowiadań opartych na motywach autobiograficznych - Ludzie sponiewierani (1945), wydanie zmienione pt. Kazachstańskie noce (1958), powieści Sprawa Józefa Mosta (1953), ponadto pośmiertnie wydane: Wspomnienia o pisarzach (1960) i Wierność życiu (1967).

W roku 1959 Związek Pisarzy Polskich na Obczyźnie ustanowił nagrodę im. H. Naglerowej.