Heroina

Z Wikipedii

Heroina
Ogólne informacje
Nazwa systematyczna	dioctan (5α,6α)-7,8-didehydro-4,5-epoksy- 17-metylomorfinan-3,6-diolu (ester)
Inne nazwy	diacetylomorfina
Wzór sumaryczny	C21H23NO5
SMILES	CC(=O)OC1C=CC2C3CC4=C5C2(C1OC5=C (C=C4)OC(=O)C)CCN3C
Masa molowa	369,41 g/mol
Wygląd	biała, bezwonna substancja o gorzkim smaku
Identyfikacja
Numer CAS	561-27-3
Właściwości
Temperatura topnienia	173 °C (446,15 K)
Niebezpieczeństwa
Klasyfikacja UE	Treść oznaczeń: T+ - silnie toksyczny
Zwroty ryzyka	R: 26/27/28
Zwroty bezpieczeństwa	S: 22-36/37/39-45
Numer RTECS	QC8050000
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą warunków standardowych (25°C, 1000 hPa)
Farmakokinetyka
Biodostępność	<35%
Okres półtrwania	2-3 h
Wiązanie z białkami osocza i tkanek	0%
Metabolizm	wątroba
Wydalanie	90% nerki, jako glukuronid, reszta z żółcią

Heroina (diacetylomorfina, C₂₁H₂₃NO₅) - półsyntetyczny opioid, acetylowa pochodna morfiny, wykazująca od niej około 7-krotnie mocniejsze działanie przeciwbólowe. Heroina jest silnym agonistą receptora opioidowego μ, podobnie jak jej endogenny odpowiednik - endorfina. Dzięki grupom acetylowym heroina szybciej niż morfina przechodzi barierę krew-mózg. Jest bardzo silnym narkotycznym lekiem przeciwbólowym, który powoduje euforię i błogą apatię.

[edytuj] Ogólne

W postaci czystej heroina jest białą, sypką, bezwonną substancją o gorzkim smaku i temperaturze topnienia 173°C. Heroina zalicza się do depresantów. Heroinę otrzymuje się poprzez acetylację morfiny, którą z kolei wyodrębnia się z maku lekarskiego (Papaver somnifer) - z opium - mleczka makowego, bądź z suszonej słomy makowej (makówka + ok. 15 cm łodygi). Heroina na czarnym rynku występuje w kilku formach:

• brown sugar
• kompot - "polska heroina"
• czysta forma - proszek o kolorze białym, do lekko beżowego

[edytuj] Historia i odkrycie

Historia heroiny rozpoczyna sie w 1874 roku, w laboratorium brytyjskiego chemika - C.R. Aldera Wrighta – znajdującego sie w Medycznej Szkole Szpitala St. Mary w Londynie. To tam właśnie po raz pierwszy ją uzyskano. Alder eksperymentował z morfiną łącząc ją z różnymi kwasami. Gotował bezwodny alkaloid morfiny z bezwodnikiem octowym na piecyku, po kilku godzinach otrzymał najsilniejszą acetylenową odmianę morfiny - diacetylomorfinę. Otrzymany związek wysłał do F.M. Pierce`a z Owens College w Manchesterze do analizy. Oto co mu odpisał: „Dawki (...) były wstrzykiwane podskórnie młodym psom i królikom (...) z następującymi rezultatami (...) głęboka depresja, strach, senność po podaniu, wrażliwość oczu, rozszerzone źrenice, znaczny ślinotok u psów, i niewielka skłonność do wymiotów w kilku przypadkach, ale żadnych aktualnych tendencji do tego teraz. Oddychanie początkowo przyspieszone, później opóźnione, akcja serca spowolniona i nieregularna. Wyraźny brak kontroli nad odruchami mięśniowymi, oraz utrata władzy w miednicy i tylnych łapach, razem ze zmniejszeniem temperatury w odbytnicy o około 4 stopnie” Heinrich Dreser, pracownik Bayeru w Elberfeldzie, zanotował, że diacetylomorfina jest dużo silniejsza od morfiny. Heintrich brał też udział w badaniach nad aspiryną, zmarł na atak serca w wyniku zażywania heroiny. Felix Hoffmann, również z Bayery w Elberfeldzie, wytworzył heroinę jako lekarstwo 11 dni po otrzymaniu aspiryny. Obawiając się o skutki uboczne aspiryny, Bayer zarejestrował heroinę jako znak handlowy. Od 1898 do 1910 była sprzedawana jako nie uzależniający substytut morfiny i lek przeciwkaszlowy dla dzieci.

[edytuj] Dawkowanie^{[potrzebne źródło]}

• Doustnie 20-50 mg
• Palona 30-80 mg
• Dożylnie 4-12 mg

Powyższe dawki nie uwzględniają tolerancji, która w skrajnych przypadkach zmusza do przyjmowania dawek nawet dziesięciokrotnie większych.

Heroina może być przyjmowana w formie iniekcji, palona i zażywana doustnie. Aspirowana donosowo powoduje silne pieczenie. Najczęściej przyjmowana jest dożylnie oraz palona (brown sugar). Kompot przyjmowany jest tylko w postaci iniekcji dożylnych.

[edytuj] Działanie

Heroina odznacza się silniejszym działaniem przeciwbólowym i przeciwkaszlowym od morfiny, jednak w Polsce nie jest stosowana w lecznictwie. W czasach przedwojennych była dostępna jako lek na kaszel bez recepty pod nazwą Heroin. Została wykreślona ze spisu leków ze względu na ryzyko uzależnienia pacjenta. Odurzenie powoduje błogostan, ogólne poczucie, że „zło zniknęło”. Efekty działania następują szybciej niż po zażyciu morfiny – obecność grup acetylowych w cząsteczce heroiny powoduje lepszą rozpuszczalność narkotyku w tłuszczach a co za tym idzie łatwe przenikanie przez barierę krew mózg. Długość działania - od 6 do 10 godzin. Heroina palona działa krócej od 2 do 5 godzin.

[edytuj] Uzależnienie

Podgrzewanie heroiny przed iniekcją. Zwróć uwagę na sine zabarwienie palców zażywającego.

Heroina jest substancją silnie uzależniającą prowadzącą do heroinizmu. Każda dawka, nawet pierwsza może prowadzić do uzależnienia psychicznego. Uzależnienie psychiczne może wystąpić już po jednej dawce i postępuje coraz bardziej wraz z kolejnymi użyciami. Odstawienie heroiny przy uzależnieniu fizycznym prowadzi do reakcji abstynencyjnej organizmu mogącej objawiać się: wymiotami, drżeniem mięśni, biegunką, bólem kości porównywanym do „łamania”, zapaścią, a nawet śmiercią. Heroinizm prowadzi do psychicznej i socjalnej degeneracji człowieka uzależnionego, ponieważ uzależniony będący pod wpływem heroiny jest bierny i skupiony na rozkoszy, a bez heroiny jest skupiony na jej zdobyciu tak więc w obu przypadkach przestaje dbać o wygląd, higienę, zdrowie i inne sprawy wymagające poświęcenia czasu, skupienia czy też bycia trzeźwym.

[edytuj] Zobacz też

• speedball

Przeczytaj też zastrzeżenia dotyczące pojęć medycznych na Wikipedii!
Wikiprojekt: Nauki medyczne • Portal: Nauki medyczne