Hiacynt Alchimowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Hiacynt Alchimowicz
Data i miejsce urodzenia 11 września 1841
Dziembrów
Data i miejsce śmierci po 1897
Francja
Narodowość polska
Dziedzina sztuki malarstwo
Styl klasycyzm
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Pojenie osiołka/Mleczarka

Hiacynt Alchimowicz (ur. 11 września 1841 w Dziembrowie, zm. 1897) – polski malarz, przedstawiciel klasycyzmu, uczestnik powstania styczniowego; brat Kazimierza Alchimowicza.

Po ukończeniu gimnazjum i szkoły mierniczej w Wilnie kształcił się w malarstwie pod wpływem wileńskiego malarza Kanutego Rusieckiego (1800-1860).

Wraz z bratem uczestniczył w powstaniu styczniowym, po powstaniu wyemigrował w 1864 do Francji, gdzie zamieszkał w Perpignan. Początkowo utrzymywał się z pracy kreślarza w przedsiębiorstwie budowy kolei. W roku 1872 rozpoczął studia malarskie w Perpignan. Później przeniósł się do Paryża, gdzie spotkał Michała Elwiro Andriollego. W latach 1876-1878 korzystał z porad przebywającego we Francji brata Kazimierza. W roku 1876 objął stanowisko profesora rysunku w liceum w Perpignan, później również w szkole politechnicznej i liceum żeńskim. Za swoją działalność został odznaczony 1892 francuskim tytułem „Officier d’Acaděmie". Zmarł na emigracji we Francji.

Uczestniczył w wielu wystawach we Francji, wystawiał również w kraju, m.in. w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie w 1901 i 1904[1].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Literatura uzupełniająca[edytuj | edytuj kod]

  • Mieczysław Treter, w: Polski Słownik Biograficzny. T. 1. Kraków: Polska Akademia Umiejętności – Skład Główny w Księgarniach Gebethnera i Wolffa, 1935, s. 55–56. Reprint: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Kraków 1989, ISBN 83-04-03484-0