Hieronim Bonaparte

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hieronim Bonaparte
JeromeB2.jpg
Hieronim Bonaparte jako król Westfalii
król Westfalii
Okres panowania od 1807
do 1813
Dane biograficzne
Dynastia Bonapartowie
Urodziny 15 listopada 1784
Ajaccio
Śmierć 24 czerwca 1860
zamek Villegenis koło Paryża
Miejsce pochówku Dôme des Invalides
Ojciec Carlo Maria Buonaparte
Matka Letycja Buonaparte
Żona 1. Elisabeth Patterson,
2. Katarzyna Wirtemberska,
3. Justyna Pecori-Suárez
Dzieci z Elisabeth Patterson:
Hieronim Napoleon Bonaparte-Patterson;
z Katarzyną Wirtemberską:
Napoleon Józef,
Matylda);
nieślubne:
Jenny von Pappenheim
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Hieronim Bonaparte, właśc. fr.: Jérôme-Napoléon Bonaparte (ur. 15 listopada 1784 w Ajaccio, zm. 24 czerwca 1860 na zamku Villegenis koło Paryża) – najmłodszy syn Carlo Maria Buonaparte i Letycji Buonaparte, brat Józefa Bonaparte, Napoleona I, Ludwika Bonaparte i Lucjana Bonaparte. W latach 1807-1813 król nowo utworzonego Królestwa Westfalii (jako Hieronim). Wolnomularz[1]

Pobyt w USA[edytuj | edytuj kod]

Hieronim otrzymał edukację we flocie i udał się w 1801 z ekspedycją swego szwagra gen. Leclerca na Haiti, skąd w 1802 wysłano go z depeszami do Francji. Ścigany przez angielską flotę schronił się w USA, gdzie osiadł w Baltimore. Poznał tam i poślubił w 1803 córkę miejscowego kupca - Elisabeth Patterson (1785-1879), z którą miał syna Hieronima Napoleona Bonaparte-Pattersona. Syn tego ostatniego, Charles Joseph Bonaparte (1851-1921), uznawany za twórcę FBI (1908), był na początku XX wieku ministrem sprawiedliwości i prokuratorem generalnym USA.

Powrót do Francji[edytuj | edytuj kod]

Brat Hieronima - Napoleon I nie uznał małżeństwa i pod jego presją Hieronim wziął w 1805 rozwód i powrócił do Francji. Napoleon wynagrodził go tytułem Cesarskiej Wysokości i stopniem admiralskim. Hieronim brał udział w wojnie z Prusami w 1807 roku i korpus przez niego dowodzony okupował Śląsk. Traktat tylżycki stworzył z księstwa Brunszwiku, Elektoratu Hesji-Kassel oraz z obszarów należących do księstwa Hanoweru i do Prus – nowe Królestwo Westfalii ze stolicą w Kassel, którego koronę otrzymał Hieronim (18 sierpnia 1807), rządząc tam jako Hieronymus I.

22 sierpnia 1807 w Fontainebleau po raz drugi ożenił się, tym razem z Katarzyną Wirtemberską (1783 - 1835) – córką króla Fryderyka I, z którą miał czworo dzieci (wyróżnili się później Napoleon Józef i Matylda). Jednym z jego nieślubnych dzieci była Jenny von Pappenheim.

Król Westfalii[edytuj | edytuj kod]

Artwork images 424489800 201887 sophie-lienard.jpg

Pogodny, wesoły i dobroduszny król Hieronim — zwany König Lustig (do dziś w dialekcie westfalskim słowo schromm, pochodzące od Jérōme, oznacza wesołka, żartownisia) — był bardzo popularny w Westfalii; za jego rządów przeprowadzono wiele reform (m.in. zniesiono pańszczyznę), które były wzorem dla innych państw Związku Reńskiego. W czasie zmierzchu ery napoleońskiej brał udział w kampanii rosyjskiej 1812 roku i bitwach pod Quatre-Bras (16 VI 1815)i Waterloo (18 VI 1815). Po ostatecznej klęsce Napoleona Królestwo Westfalii rozwiązano 26 października 1813. Hieronim uzyskał u teścia w 1816 tytuł księcia Monfort i osiedlił się najpierw w Austrii, potem w 1827 roku we Włoszech. Do ojczyzny powrócił po przejęciu władzy przez bratanka, Ludwika Napoleona. Początkowo był gubernatorem Kościoła Inwalidów, w 1850 został mianowany marszałkiem Francji i marszałkiem senatu.

W roku 1853 zawarł trzecie małżeństwo z włosko-hiszpańską arystokratką — Justyną Pecori-Suárez, markizą Bartolini-Bardelli (18111903) — które pozostało bezdzietne. Został pochowany w Kościele Inwalidów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Almanach de Gotha, Gotha 1930
  • C.F. von Wrangel, Les maisons souveraines de l'Europe, Stockholm 1897

Przypisy

  1. Ludwik Hass, Wolnomularstwo w Europie środkowo-wschodniej w XVIII i XIX wieku, 1982, s. 340.