Hieronim Bonaparte
| Hieronim Bonaparte |
|
 Hieronim Bonaparte jako król Westfalii |
|
| król Westfalii | |
| Okres panowania | od 1807 do 1813 |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | Bonapartowie |
| Urodzony | 15 listopada 1784 Ajaccio |
| Zmarł | 24 czerwca 1860 zamek Villegenis koło Paryża |
| Miejsce pochówku | Dôme des Invalides |
| Ojciec | Carlo Maria Buonaparte |
| Matka | Letycja Buonaparte |
| Żona | 1. Elisabeth Patterson, 2. Katarzyna Wirtemberska, 3. Justyna Pecori-Suárez |
| Dzieci | z Elisabeth Patterson: Hieronim Napoleon Bonaparte-Patterson; z Katarzyną Wirtemberską: Napoleon Józef, Matylda); nieślubne: Jenny von Pappenheim |
 Galeria w Wikimedia Commons |
|
Książę Hieronim Bonaparte, Jérôme Bonaparte (ur. 15 listopada 1784 w Ajaccio, zm. 24 czerwca 1860 na zamku Villegenis koło Paryża) – najmłodszy syn Carlo Maria Buonaparte i Letycji Buonaparte, brat Józefa Bonaparte, Napoleona I, Ludwika Bonaparte i Lucjana Bonaparte. W latach 1807-1813 był królem nowo utworzonego Królestwa Westfalii, wolnomularz[1]
Spis treści |
Pobyt w USA[edytuj]
Hieronim otrzymał edukację we flocie i udał się w 1801 z ekspedycją swego szwagra gen. Leclerca na Haiti, skąd w 1802 wysłano go z depeszami do Francji. Ścigany przez angielską flotę schronił się w USA, gdzie osiadł w Baltimore. Poznał tam i poślubił w 1803 córkę miejscowego kupca - Elisabeth Patterson (1785-1879), z którą miał syna Hieronima Napoleona Bonaparte-Pattersona. Syn tego ostatniego, Charles Joseph Bonaparte (1851-1921), uznawany za twórcę FBI (1908), był na początku XX wieku ministrem sprawiedliwości i prokuratorem generalnym USA.
Powrót do Francji[edytuj]
Brat Hieronima - Napoleon I nie uznał małżeństwa i pod jego presją Hieronim wziął w 1805 rozwód i powrócił do Francji. Napoleon wynagrodził go tytułem Cesarskiej Wysokości i stopniem admiralskim. Hieronim brał udział w wojnie z Prusami w 1807 roku i korpus przez niego dowodzony okupował Śląsk. Traktat tylżycki stworzył z księstwa Brunszwiku, Elektoratu Hesji-Kassel oraz z obszarów należących do księstwa Hanoweru i do Prus – nowe Królestwo Westfalii ze stolicą w Kassel, którego koronę otrzymał Hieronim (18 sierpnia 1807), rządząc tam jako Hieronymus I.
22 sierpnia 1807 w Fontainebleau po raz drugi ożenił się, tym razem z Katarzyną Wirtemberską (1783 - 1835) – córką króla Fryderyka I, z którą miał czworo dzieci (wyróżnili się później Napoleon Józef i Matylda). Jednym z jego nieślubnych dzieci była Jenny von Pappenheim.
Król Westfalii[edytuj]
Pogodny, wesoły i dobroduszny król Hieronim — zwany König Lustig (do dziś w dialekcie westfalskim słowo schromm, pochodzące od Jérōme, oznacza wesołka, żartownisia) — był bardzo popularny w Westfalii; za jego rządów przeprowadzono wiele reform, (m.in. zniesiono pańszczyznę), które były wzorem dla innych państw Związku Reńskiego. W czasie zmierzchu ery napoleońskiej brał udział w kampanii rosyjskiej 1812 roku i bitwach pod Quatre-Bras (16 VI 1815)i Waterloo (18 VI 1815). Po ostatecznej klęsce Napoleona Królestwo Westfalii rozwiązano 26 października 1813. Hieronim uzyskał u teścia w 1816 tytuł księcia Monfort i osiedlił się najpierw w Austrii, potem w 1827 roku we Włoszech. Do ojczyzny powrócił po przejęciu władzy przez bratanka, Ludwika Napoleona. Początkowo był gubernatorem Kościoła Inwalidów, w 1850 został mianowany marszałkiem Francji i marszałkiem senatu.
W roku 1853 zawarł trzecie małżeństwo z włosko-hiszpańską arystokratką — Justyną Pecori-Suárez, markizą Bartolini-Bardelli (1811–1903) — które pozostało bezdzietne. Został pochowany w Kościele Inwalidów.
Bibliografia[edytuj]
- Almanach de Gotha, Gotha 1930
- C.F. von Wrangel, Les maisons souveraines de l'Europe, Stockholm 1897
Przypisy
- ↑ Ludwik Hass, Wolnomularstwo w Europie środkowo-wschodniej w XVIII i XIX wieku, 1982, s. 340.
