Hilaire Belloc
 |
Ten artykuł od 2011-10 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Hilaire Joseph Pierre Belloc (ur. 27 lipca 1870 w La Celle koło Paryża, zm. 16 lipca 1953 w Guildford) – pisarz angielski pochodzenia francuskiego, przedstawiciel nurtu katolickiego w literaturze angielskiej.
[edytuj] Życie
Jego matka Elżbieta Rayner Parkes (1829-1925) była pisarką i prawnuczką angielskiego chemika Josepha Priestleya. W 1867 roku wyszła za mąż za prawnika Louisa Belloca, syna francuskiego malarza Jean Hilaire Belloc. W 1872 roku, pięć lat po ich ślubie, Louis zmarł. Młoda wdowa z synem i z córką, Marie przeniosła się z powrotem do Anglii, gdzie pozostała do czasu jego dobrowolnej służby wojskowej jako młody człowiek we francuskiej artylerii.
Po zdobyciu wykształcenia w szkole Johna Henry'ego Newmana w Edgbaston, Birmingham, Belloc odbył okres służby wojskowej, jako obywatel francuski w pułku artylerii w pobliżu Toul w 1891 roku. Po odbyciu służby wojskowej, Belloc przystąpił do Balliol College w Oksfordzie , jako stypendysta historii. Po uzyskaniu dyplomu z wyróżnieniem w historii, nigdy nie stracił miłości do Balliol, co ilustruje jego wiersz, "Balliol mnie, Balliol karmiła mnie / Cokolwiek nie dała mi jeszcze raz". W 1896 roku ożenił się z Elodie Hogan, rodowitą amerykanką. W 1906 roku kupił ziemię i dom o nazwie Land Króla w Shipley , West Sussex , gdzie wychował i mieszkał z rodziną na krótko przed jej śmiercią. Elodie i Belloc mieli pięcioro dzieci. Elodie zmarła w 1914 w wyniku powikłań z grypy. Po jej śmierci, Belloc nosił żałobę po resztę swojego życia, zachowując jej pokój, dokładnie tak, jak opuściła go.
Jego syn Ludwik został zamordowany w 1918 roku podczas służby w Royal Flying Corps w północnej Francji. Belloc umieścił tablicę pamiątkowaą w katedrze w pobliżu Cambrai. Jest w tej samej kaplicy bocznej, jak zauważył ikona Matki Bożej z Cambrai.
Belloc doznał udaru mózgu w 1941 roku i nigdy nie odzyskać z jej efektów. Zmarł w dniu 16 lipca 1953 w Guildford, Surrey, w wyniku upadku jakiego doznał na Ziemi Kinga. Pochowany został w Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia z Zachodu Grinstead. Na jego pogrzebie, kaznodzieja ks Ronald Knox wypowiedział słowa: "Żaden człowiek swego czasu nie walczył tak ciężko o dobre rzeczy.
[edytuj] Poglądy
Z wykształcenia był historykiem. Zaprzyjaźniony z Gilbertem Chestertonem, z którym wspólnie publikował i występował przeciwko m.in. George'owi Bernardowi Shawowi i Herbertowi Wellsowi. Był krytycznie nastawiony do idei zarówno kapitalistycznych, jak i socjalistycznych, odrodzenie współczesnego mu społeczeństwa widział w powrocie do katolicyzmu i myśli średniowiecznej. Był jednym z twórców dystrybucjonizmu.
[edytuj] Twórczość
Autor m.in. szkiców podróżniczych (The Path to Rome, 1902, powieść autobiograficzna), powieści politycznych (Emmanuel Burden, 1904; A Change in the Cabinet, 1909).
Do pism historyczno-politycznych o kierunku nacjonalistyczno¬katolickim: „A General Sketch of the European War” (1915—16, 2 cz.), „Europe and the Faith” (1920), „The Jews” (1922), „How the Reformation Happened” (1928), „A History of England” (1925 n., 5 t.),
Autor książek biograficznych: Dantona, Robespierre'a, Napoleona(1932), Cromwella (1931), „Joan of Arc” (1929), „Survivals and New Arrivals” (1929), „Wolsey” (1930), „Richelieu” (1930), „Cranmer” (1931), „The Post¬Master General” (1932), „Charles the First” (1933).
Do poezji należą: „The Bad Child's Book of Beasts” (1896), „Collected Poems” (1924). Był autorem satyr: (np. „The Mercy of Allah”, 1922). Pisał również poezje i utwory dla dzieci. Studia o nim: Władysław Tarnawski „Z Anglii współczesnej” (1926).
