Hilaria Emilia Główczyńska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maria Hilaria od Imienia Jezus
Emilia Główczyńska
Maria Hilaria od Imienia Jezus
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 8 maja 1888
Świerszczów
Data i miejsce śmierci 17 września 1939
Warszawa
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja honoratki
Śluby zakonne 1924-11-055 listopada 1924
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Emilia Główczyńska, w zakonie: siostra Maria Hilaria od Imienia Jezus (ur. 8 maja 1888 w Świerszczowie, zm. 17 września 1939 w Warszawie)[1]siostra zakonna ze Zgromadzenia Małych Sióstr Niepokalanego Serca Maryi (honoratki), męczennica, Służebnica Boża.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Córka Józefy i Szczepana Główczyńskich. Dzieciństwo spędziła na Polesiu Lubelskim, gdzie ukończyła szkołę elementarną (4 klasy). Następnie wyjechała do Częstochowy i podjęła pracę w fabryce jako szwaczka. Tam poznała siostry ze Zgromadzenia Małych Sióstr Niepokalanego Serca Maryi, do którego wstąpiła 6 stycznia 1912. Do nowicjatu została przyjęta 14 stycznia 1914 w Nowym Mieście nad Pilicą i otrzymała imię zakonne: Maria Hilaria od Imienia Jezus.

Kiedy działania I wojny światowej ogarnęły miasto, siostra Hilaria jako jedyna nie opuściła domu i gotowała posiłki dla zakonnic, ukrytych w katakumbach klasztoru OO. Kapucynów. Zawierucha wojenna zmusiła siostry do tułaczki. Matka Założycielka, Aniela Róża Godecka, wraz z nowicjatem wyruszyła 14 maja 1915 na wschód: najpierw do łotewskiego Dyneburga, a następnie do Wilna. Tam 1 maja 1916 siostra Hilaria złożyła I profesję zakonną. Po ślubach pracowała w kuchni dla biednych w Wilnie.

W 1918 powróciła do Polski. W kwietniu 1920 podjęła pracę pielęgniarki w Szpitalu Zakaźnym w Częstochowie. Zwolniona w listopadzie 1924, służyła następnie siostrom w infirmerii zakonnej domu generalnego przy ul. Klasztornej 19. Ponadto w latach 1926-1930 zastępowała siostry-pielęgniarki w Szpitalu Zakaźnym lub Zapasowym w Częstochowie. Była bardzo oddana chorym, co zjednywało jej wielką życzliwość pacjentów. W 1931 została ostatecznie zwolniona z pracy w szpitalu i skierowana do posługi w infirmerii w domu generalnym. Ponadto wyjeżdżała m.in. do Piasków k. Czeladzi, Lublina i Ciechocinka, żeby opiekować się chorymi siostrami w innych domach zgromadzenia.

5 listopada 1924 w Częstochowie złożyła 5 śluby wieczyste. W sierpniu 1932 powróciła do Nowego Miasta i pracowała w infirmerii jako pielęgniarka. W lutym 1933 przeniesiono ją do Warszawy na ul. Piwną 43, gdzie została administratorką domu i internatu dla dziewcząt, prowadzonego przez siostry zakonne. Służyła również swoją wiedzą medyczną.

W Warszawie zastał ją wybuch II wojny światowej. 17 września 1939 Niemcy zamknęli pierścień oblężenia wokół Starego Miasta. Ostrzał artyleryjski trwał cały dzień. Siostry poszły do kościoła jezuitów na ul. Świętojańskiej, pragnąc uczestniczyć w nabożeństwie. Dotarły do domu dopiero wieczorem, natomiast siostra Hilaria – jako komendantka domu – pozostała na ul. Piwnej i w przerwie między salwami pobiegła ratować Najświętszy Sakrament w domowej kaplicy. Będąc już przy tabernakulum została trafiona odłamkiem pocisku i ciężko ranna. Konającą zabrano do punktu sanitarnego i po śmierci pochowano prawdopodobnie w którejś ze zbiorowych mogił, nigdzie bowiem nie odnaleziono jej ciała.

Proces beatyfikacyjny[edytuj | edytuj kod]

Jest jedną z 122 Sług Bożych, wobec których 17 września 2003 rozpoczął się proces beatyfikacyjny drugiej grupy męczenników z okresu II wojny światowej.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]