Hiob (prorok)
Hiob lub Job (hebr. אִיּוֹב) – postać biblijna, mieszkaniec ziemi Us (spotyka się także zapisy Uz i Uc), bohater starotestamentowej Księgi Hioba powstałej ok. V wieku p.n.e..
Życie Hioba stało się przedmiotem zakładu między Bogiem a Szatanem (nie jest to aczkolwiek szatan w dzisiejszym rozumieniu; jest on raczej wysłannikiem bożym, oskarżycielem). W wyniku tego zakładu Hiob został pozbawiony majątku i rodziny oraz dotknięty trądem, co miało wystawić jego wiarę na próbę. Mimo dotykających go nieszczęść i wątpliwości Hiob pozostał wierny Bogu, który nagrodził go za to przywróceniem i pomnożeniem zdrowia, mienia i dzieci.
Według Biblii miał 10 dzieci – 7 synów i 3 córki.
Od jego imienia powstał w języku polskim związek frazeologiczny hiobowa wieść – zła, tragiczna wiadomość.
Hiobowy problem dotkniętego nieszczęściem i zmagającego się z losem człowieka stał się motywem wielu utworów muzycznych, literackich i filozoficznych.
Spis treści |
Hiob [edytuj]
W Koranie Hiob występuje pod imieniem Ayūb (arab. أيّوب) i jest jednym z proroków. W języku arabskim imię Hiob (Ayūb) jest symbolem cnoty cierpliwości (chociaż samego słowa tak się nie tłumaczy).
Fragmenty Koranu odnoszące się do Hioba:
- Hiob jako jeden z proroków: 4:163, 6:84
- próba i cierpliwość Hioba: 21:83-84, 38:41-44
Motyw Hioba w sztuce i filozofii [edytuj]
Renesans [edytuj]
- XVII tren Jana Kochanowskiego zawiera alegorię historii o Hiobie.
- Żywot św. JOBA w Żywotach Świętych Piotra Skargi
- Sonet II "Na one słowa Jopowe: Homo natus de muliere, brevi vivens tempore etc." Mikołaj Sęp-Szarzyński
Romantyzm [edytuj]
- nawiązanie do postaci Hioba można odnaleźć w poemacie Ojciec zadżumionych Juliusza Słowackiego.
- nawiązanie do postaci Hioba można odnaleźć w poemacie Więzień Czyllonu George'a Gordona Byrona.
Współczesność [edytuj]
- René Girard, Dawna droga, którą kroczyli ludzie niegodziwi (1985), przeł. M. Goszczyńska, SPACJA, Warszawa 1992
- Karol Wojtyła – dramat Hiob z 1940
- Jerzy Prokopiuk – Bóg, Szatan, Hiob, 1999
- Jacek Kaczmarski – wiersz Hiob[1] z 1979 i Dzieci Hioba[2] z 1981
- Anna Kamieńska – tomik wierszy Drugie szczęście Hioba z 1974
- Carl Gustav Jung – "Odpowiedź Hiobowi"
- Leszek Kołakowski – Job – czyli antynomie cnoty
- Bogdan Ostromęcki – wiersz Hiob (w: Twój głos na każdej drodze lub Dom odnaleziony)
- Wisława Szymborska – wiersz Streszczenie (z tomu "Sól", 1962)
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Jacek Kaczmarski, Hiob, [w:] Ale źródło wciąż bije, Warszawa 2002, s. 69, (nagranie na płycie Raj)
- ↑ Jacek Kaczmarski, Dzieci Hioba, [w:] Ale źródło wciąż bije, Warszawa 2002, s. 236, (nagranie na płycie Dzieci Hioba)
Linki zewnętrzne [edytuj]
| Ojciec ? |
 |
Postać biblijna Występuje w księgach: Hi |
|
Synowie ? |
|
|||||||
