Hiperoksaluria

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Hiperoksaluria – stan chorobowy charakteryzujący się nadmiernie, przewlekle zwiększonym wydalaniem szczawianu z moczem (powyżej 40 mg/dobę, >0,5 mmol/1,73 m²/24h u dorosłych i u dzieci powyżej 2-go roku życia)[potrzebne źródło].

Przyczyny[edytuj | edytuj kod]

Następstwa[edytuj | edytuj kod]

Hiperoksaluria może prowadzić do nawracającej kamicy moczowej lub postępującej nefrokalcynozy (wapnicy nerek)[3].

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

  • duża podaż płynów (>2 l/dobę)
  • alkalizacja moczu (np.za pomocą leków zawierających cytryniany), która powoduje zwiększone wydalanie cytrynianu (cytrynian jest inhibitorem procesu krystalizacji szczawianu wapnia - helatuje jony wapnia)
  • dieta z ograniczeniem soli (NaCl), która powoduje zmniejszenie wydalania =promotora procesu krystalizacji - wapnia
  • dieta zmniejszająca spożycie szczawianów

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Choroby wewnętrzne Stan wiedzy na rok 2013. Pod redakcją prof. dr. hab. Andrzeja Szczeklika. Kraków: Medycyna Praktyczna, 2011, s. 1427-1429. ISBN 9788374302883.
  • Bijan Shekarriz: Hyperoxaluria (ang.). emedicine.medscape.com, 29 marca 2011. [dostęp 2012-07-01].