Hiperseksualność

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nadmierny popęd seksualny
ICD-10 F52.7
Zaburzenie seksualne niewyspecyfikowane gdzie indziej
DSM-IV 302.9

Hiperseksualność (hiperlibidemia) to ciągła, wyniszczająca i uporczywa potrzeba uprawiania stosunków płciowych, przesłaniająca inne potrzeby człowieka. U kobiet nazywana nimfomanią, u mężczyzn satyryzmem (satyriasis). Pojęcia te odnoszą się do wzmożonych potrzeb seksualnych.

Norma potrzeb seksualnych[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: norma (seksuologia).

Nie można określić uniwersalnej normy częstości odbywania stosunków seksualnych ani normy potrzeb. Jednak pewne formy zachowań sprawiają problemy zarówno podmiotom, jak i ich otoczeniu, czasami prowadzą do konfliktów, w tym także do konfliktów z prawem. Silny popęd często stanowi poważną, przeszkadzającą w życiu trudność w okresie dorastania, zwłaszcza jeśli zbyt młody wiek ogranicza jego zaspokojenie.

Nadmierny popęd seksualny połączony z poszukiwaniem nowych partnerów i podejmowanie współżycia w każdej, nawet nie sprzyjającej temu okoliczności, bywa wyrazem zakłócenia kontroli impulsów. Często wiąże się z potrzebą przeżywania napięcia w sytuacjach skrajnego ryzyka, często także z uporczywym, nieraz panicznym, dążeniem do uzyskania potwierdzenia własnej sprawności. Uzyskanie satysfakcji poprzez zdobywanie nowych partnerów jest wówczas związane raczej z sukcesem uwodzenia, niż z powstaniem nowego, atrakcyjnego związku.

Wyobrażenia o patologicznym charakterze dużych potrzeb seksualnych, nawet zaspokajanych w częstym współżyciu z tylko jednym partnerem, są nieraz przyczyną lęków i poczucia istnienia zaburzeń zdrowia. Są więc jednym z czynników, powodujących uznanie się za chorego.

Zasadność rozpoznawania tej dysfunkcji seksualnej jest jednak bardzo wątpliwa.

Diagnoza różnicowa[edytuj | edytuj kod]

Hiperseksualność prawie nigdy nie jest samodzielnym, wyizolowanym objawem – najczęściej jest to element innych zaburzeń, na przykład nerwicowych lub afektywnych – zwykle epizodu manii. Zjawisko nadmiernego pociągu płciowego (hiperseksualność) towarzyszy jako objaw pewnym zaburzeniom neurologicznym (np. zespołowi Klüvera-Bucy'ego). Hiperlibidemia może być reakcją sytuacyjną (np. w kontaktach z określoną osobą). Diagnoza hiperseksualności zawsze zależy od oceny indywidualnej normy seksuologicznej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zbigniew Lew-Starowicz, Zygmunt Zdrojewicz, Stanisław Dulko: Leksykon seksuologiczny. Wrocław: Wydawnictwo Continuo, 2002, s. 71. ISBN 8386682809.
  • Zbigniew Lew-Starowicz: Leczenie czynnościowych zaburzeń seksualnych. Warszawa: PZWL, 1985, s. 231-233. ISBN 832000828X.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.