Hipochondria
Z Wikipedii
 |
| ICD-10 |
| Zaburzenie hipochondryczne |
| Kod ICD-10F45.2
|
| DSM IV |
| Hipochondria |
| Kod DSM IV300.7
|
Hipochondria, zaburzenie hipochondryczne to zaburzenie nerwicowe, którego dominującą cechą jest stałe przekonanie o istnieniu przynajmniej jednej poważnej, postępującej choroby somatycznej.
Osoba cierpiąca na hipochondrię ujawnia uporczywe skargi somatyczne lub stale skupia uwagę na ich fizycznej naturze. Normalne czy banalne doznania lub przejawy są często interpretowane jako nienormalne i świadczące o chorobie, a uwaga skupiona jest zwykle na jednym czy dwóch narządach albo układach ciała.
Często występuje wyraźna depresja lub lęk.
Przyczyną powstawania zaburzenia jest egocentryczna lub narcystyczna orientacja. Historia dzieciństwa[1] jest bogata w doświadczenia urazów psychicznych, łącznie z przemocą i nadużyciami seksualnymi.
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Carson R.C., Butcher J.N., Mineka S. (2003), Psychologia zaburzeń, Tom 1, GWP, Gdańsk, ISBN 83-89120-17-8.
