Hipolibidemia
| Brak lub utrata potrzeb seksualnych | |||
|
|||
Hipolibidemia (inaczej oziębłość seksualna) – obniżenie popędu płciowego, polega na braku lub zubożeniu fantazji erotycznych oraz potrzeby podejmowania aktywności seksualnej[1].
Jest to jedno z częściej występujących zaburzeń seksualnych, w specjalistycznych ośrodkach może stanowić nawet 30-50%[1].
W skrajnej postaci hipolibidemia występuje rzadko, częściej jako okresowy zanik zainteresowania współżyciem seksualnym lub element zaburzeń psychotycznych wysuwający się na pierwszy plan w początkowym okresie choroby.
Spis treści |
Kryteria diagnostyczne [edytuj]
- brak zainteresowania aktywnością seksualną, zarówno partnerką/partnerem jak i masturbacją
- niższy poziom aktywności seksualnej w porównaniu z przeszłością lub oczekiwaniami
- zainicjowanie kontaktu seksualnego jest mniej prawdopodobne, choć hipolibidemia nie wyklucza satysfakcji seksualnej[2]
Przyczyny [edytuj]
Przy ocenie hipolibidemii należy brać pod uwagę wiek, płeć i kontekst sytuacyjny[1]. Przyczyny dzieli się na:
- biologiczne: zaburzenia hormonalne, choroby przewlekłe, przyjmowanie leków, uzależnienia, czasem genetyczne
- psychiczne: przewlekłe zmęczenie, stres, fobie seksualne, zaburzenia identyfikacji z płcią, ambiwalentna postawa wobec seksualności
- partnerskie: nieatrakcyjność partnera, negatywne nastawienie do partnera, konflikty, rozczarowanie, monotonia, rutyna
- kulturowe: uzależnienie od pornografii, przesyt seksem, stawianie zbyt wysokich wymagań, opieranie się presji kulturowej, medialna walka płci, rygoryzm religijny[1][2]
Leczenie [edytuj]
Powinno być przyczynowe.
- farmakoterapia: leki o działaniu hormonalnym i pobudzające seksualnie
- psychoterapia: indywidualna lub małżeńska
- metody treningowe
- wzbogacanie sztuki miłosnej[1][2]
Negatywne czynniki rokownicze [edytuj]
Wg Rosena i Leiblum należą do nich istotne i ukrywane tajemnice więzi między partnerami, alkoholizm, narkomania, rygoryzm religijny, zaburzenia depresyjne, impotencja, zaburzenia obrazu ciała i ograniczenie się do farmakoterapii[1].
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Zbigniew Lew-Starowicz: Seksuologia sądowa. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2000, s. 67-69. ISBN 83-200-2448-X.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Zbigniew Lew-Starowicz: Zaburzenia seksualne w praktyce ogólnolekarskiej. Poznań: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2004, s. 78-80. ISBN 8389825007.
