Hipolibidemia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Brak lub utrata potrzeb seksualnych
ICD-10 F52.0

Hipolibidemia (inaczej oziębłość seksualna) – obniżenie popędu płciowego, polega na braku lub zubożeniu fantazji erotycznych oraz potrzeby podejmowania aktywności seksualnej[1].

Jest to jedno z częściej występujących zaburzeń seksualnych, w specjalistycznych ośrodkach może stanowić nawet 30-50%[1].

W skrajnej postaci hipolibidemia występuje rzadko, częściej jako okresowy zanik zainteresowania współżyciem seksualnym lub element zaburzeń psychotycznych wysuwający się na pierwszy plan w początkowym okresie choroby.

Kryteria diagnostyczne[edytuj | edytuj kod]

  • brak zainteresowania aktywnością seksualną, zarówno partnerką/partnerem jak i masturbacją
  • niższy poziom aktywności seksualnej w porównaniu z przeszłością lub oczekiwaniami
  • zainicjowanie kontaktu seksualnego jest mniej prawdopodobne, choć hipolibidemia nie wyklucza satysfakcji seksualnej[2]

Przyczyny[edytuj | edytuj kod]

Przy ocenie hipolibidemii należy brać pod uwagę wiek, płeć i kontekst sytuacyjny[1]. Przyczyny dzieli się na:

  • biologiczne: zaburzenia hormonalne, choroby przewlekłe, przyjmowanie leków, uzależnienia, czasem genetyczne
  • psychiczne: przewlekłe zmęczenie, stres, fobie seksualne, zaburzenia identyfikacji z płcią, ambiwalentna postawa wobec seksualności
  • partnerskie: nieatrakcyjność partnera, negatywne nastawienie do partnera, konflikty, rozczarowanie, monotonia, rutyna
  • kulturowe: uzależnienie od pornografii, przesyt seksem, stawianie zbyt wysokich wymagań, opieranie się presji kulturowej, medialna walka płci, rygoryzm religijny[1][2]

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Powinno być przyczynowe.

  • farmakoterapia: leki o działaniu hormonalnym i pobudzające seksualnie
  • psychoterapia: indywidualna lub małżeńska
  • metody treningowe
  • wzbogacanie sztuki miłosnej[1][2]

Negatywne czynniki rokownicze[edytuj | edytuj kod]

Wg Rosena i Leiblum należą do nich istotne i ukrywane tajemnice więzi między partnerami, alkoholizm, narkomania, rygoryzm religijny, zaburzenia depresyjne, impotencja, zaburzenia obrazu ciała i ograniczenie się do farmakoterapii[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Zbigniew Lew-Starowicz: Seksuologia sądowa. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2000, s. 67-69. ISBN 83-200-2448-X.
  2. 2,0 2,1 2,2 Zbigniew Lew-Starowicz: Zaburzenia seksualne w praktyce ogólnolekarskiej. Poznań: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2004, s. 78-80. ISBN 8389825007.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.