Hipoplazja zatok szczękowych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Hipoplazja zatok szczękowych (ang. maxillary sinus hypoplasia) – zaburzenie rozwojowe, polegające na jednostronnym lub obustronnym zmniejszeniu objętości jamy zatoki szczękowej. Oprócz zmniejszenia objętości zatoki stwierdza się powiększenie objętości jamy nosowej i oczodołu po stronie hipoplastycznej zatoki. Wyróżniono trzy typy zaburzenia diagnozowane na podstawie badania tomografii komputerowej[1]:

  • typ I (hipoplazja zatoki miernego stopnia, prawidłowo wykształcony wyrostek haczykowaty)
  • typ II (hipoplazja zatoki miernego do średniego stopnia, hipoplastyczny wyrostek haczykowaty, nieprawidłowo wykształcony lejek sitowy)
  • typ III (hipoplazja zatoki dużego stopnia z brakiem światła zatoki, aplastyczny wyrostek haczykowaty)

Przypisy

  1. Bolger WE, Woodruff WW Jr, Morehead J, Parsons DS. Maxillary sinus hypoplasia: classification and description of associated uncinate process hypoplasia. „Otolaryngol Head Neck Surg”. 103. 5 (Pt 1), s. 759-65, 1990. PMID 2126098. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Radiologia. Diagnostyka obrazowa. Rtg, TK, MR i radioizotopy. Bogdan Pruszyński (red.). Wyd. II unowocześnione. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2003, s. 132-3. ISBN 8320027802.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.