Hipotaksa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Hipotaksa – połączenie zdań relacją podrzędną (w przeciwieństwie do parataksy). Użyta w tekście świadczy (zazwyczaj) o "literackości" tekstu lub o tym, iż podmiot jest "wyedukowany". Widać to np. w Piosence o Wicie Stwoszu K. I. Gałczyńskiego:

[MATKA:] Synku, niebo się chmurzy.
Zasłonię cię od burzy.
Taki wiatr, mój syneczku,
zbójcy chodzą po drogach.
Oj, nie przechodź tą rzeczką.
woda taka głęboka.
(...)
[WIT:] A tu widzisz? tu Maria
i Jan, i gwiazdki małe,
a te szaty wiatr targa,
bo wiatr też wystrugałem.

Wit używa hipotaksy, matka - parataksy; zresztą dystans pomiędzy tymi dwoma postaciami jest też zaznaczony inaczej. Jak widać, nie tylko treść, ale i składnia może wiele powiedzieć o podmiocie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bożena Chrząstowska, Seweryna Wyłosłuch: Poetyka stosowana