Hipotensja
| Niedociśnienie tętnicze | |||||||||||||
|
|||||||||||||
Hipotensja (niedociśnienie), również hipotonia[a] – obniżenie ciśnienia tętniczego poniżej 100 mmHg ciśnienia skurczowego lub 60 mmHg ciśnienia rozkurczowego. Problem dotyczy około 15% społeczeństwa.
Hipotensja to także zmniejszenie napięcia (np. mięśni).[potrzebne źródło]
Spis treści |
Rodzaje [edytuj]
Niedociśnienie pierwotne [edytuj]
Jest to najczęstsza postać:
- o nieznanym pochodzeniu
- utrzymująca się przewlekle
- występująca częściej u osób szczupłych
- skłonność częściowo dziedziczna.
Niedociśnienie ortostatyczne [edytuj]
W tym przypadku niedociśnienie powstaje w wyniku zaburzeń regulacji ciśnienia przy gwałtownym wstawaniu lub długim staniu. Krew gromadzi się poniżej serca, co zmniejsza ilość tłoczonej przez nie krwi. Jest najczęstszą przyczyną omdleń u osób z nadciśnieniem. Dotyczy 5% osób powyżej 70 lat i 10% powyżej 80. Odsetek ten jest większy u cierpiących na choroby krążenia i cukrzycę. Zwiększa 2 razy ryzyko zgonu po 70. U około 50% chorych występuje osłabienie funkcji poznawczych.
Hipotonię ortostatyczną można rozpoznać wtedy, gdy zmiana pozycji ciała z leżącej na stojącą powoduje spadek ciśnienia skurczowego o 4 kPa (30 mmHg) lub ciśnienia rozkurczowego o 1,33 kPa(10 mmHg).
Hipotonia ortostatyczna, zwana też podciśnieniem ortostatycznym jest działaniem niepożądanym wielu leków, szczególnie tych, które są stosowane w terapii nadciśnienia tętniczego.
Niedociśnienie wtórne [edytuj]
Jest to niedociśnienie występujące jako powikłanie innych chorób:
- układu krążenia,
- neuropatii autonomicznej (uszkodzenia wegetatywnego układu nerwowego) np. w chorobie Parkinsona
- niedoczynności
- kory nadnerczy (choroba Addisona)
- płata przysadki mózgowej
- tarczycy
- infekcji
- cukrzycy
- zmniejszenia ilości krążącej krwi (z powodu krwawienia lub odwodnienie)
- przedawkowania leków hipotensyjnych
- skutek uboczny lewodopy i agonistów receptorów dopaminergicznych podawanych w chorobie Parkinsona
- nadużycia alkoholu
- w wyniku długotrwałego leżenia u przewlekle chorych, kiedy dochodzi do rozluźnienia naczyń krwionośnych.
Objawy [edytuj]
- zwiększona senność
- osłabienie
- zaburzenia koncentracji
- bóle głowy
- zawroty głowy i mroczki przed oczami
- szum w uszach
- nastroje depresyjne
- wewnętrzny niepokój
- ziębnięcie rąk i stóp
- ból karku w pozycji stojącej
- temperatura poniżej 36-37
Postępowanie [edytuj]
Niefarmakologiczne [edytuj]
- picie dużej ilości płynów (2-2,5 l/dobę)
- zwiększenie ilości spożywanej soli (10-20 g/dzień)
- unikanie obfitych posiłków
- regularna aktywność fizyczna
- prysznic na przemian ciepłą i zimną wodą
- ułożenie głowy kilkanaście cm powyżej stymuluje uwalnianie reniny i zmniejszanie produkcji moczu[potrzebne źródło]
- siedzenie z nogą założoną na nogę[1], noszenie pończoch uciskowych lub elastycznych bandaży uciskowych - zmniejsza to ilość krwi zalegającej w nogach
Farmakologiczne [edytuj]
Leczenie farmakologiczne stosuje się w przypadku niedociśnienia ortostatycznego i pierwotnego, gdy postępowanie niefarmakologiczne nie przynosi zadowalających rezultatów.
Leczenie rozpoczyna się od podawania fludrokortyzonu – glikokortykosteroidu zatrzymującego sód.
W drugim rzędzie podaje się leki zwężające naczynia:
- efedryna 25 mg/dzień
- metylofenidat 10 mg/dzień
- fenylopropanolamina 25 mg/dzień
- midodryna <10 mg/dzień
Można zastosować również następujące substancje:
- kofeina (do 400 mg/dobę; kobiety w ciąży do 300 mg)
- niketamid (do 1500 mg/dobę)
- strychnina (do 5 mg/dobę, jednak zazwyczaj w znacznie mniejszych dawkach, aby uniknąć niebezpieczeństwa zatrucia)
