Hipoteza adaptacyjnych oczekiwań
W ekonomii hipoteza adaptacyjnych oczekiwań to jedna z hipotez formułowania oczekiwań dotyczących przyszłych wartości wskaźników ekonomicznych takich jak inflacja. Została zaproponowana na początku XX wieku przez amerykańskiego ekonomistę Irvinga Fishera, jednak największą popularność zdobyła w latach 50. gdy stała się jednym z podstawowych narzędzi służących analizie hiperinflacji.
Zgodnie z hipotezą oczekiwań adaptacyjnych przyszłą wartość wskaźnika ekonomicznego można przewidzieć na podstawie jego przeszłych wartości oraz wartości błędów popełnionych podczas przewidywania tej samej zmiennej w przeszłości.
W przypadku gdy przewidywany wskaźnik charakteryzuje się dużą zmiennością lub na przykład systematycznie rośnie przewidywania dokonane z zastosowaniem hipotezy adaptacyjnych oczekiwań obarczone są systematycznym błędem. Z tego powodu znaczenie tej hipotezy uległo znaczącemu zmniejszeniu począwszy od lat 70. na rzecz alternatywnych hipotez takich jak hipoteza racjonalnych oczekiwań.
Przykład [edytuj]
Prosty przykład oczekiwań kształtowanych zgodnie z hipotezą oczekiwań adaptacyjnych może być wyrażony przy pomocy następującego wzoru:
gdzie
to przewidywana wartość wskaźnika ekonomicznego p w okresie kolejnym,
to przewidywana wartość wskaźnika ekonomicznego w okresie poprzednim,
to rzeczywista wartość wskaźnika ekonomicznego w okresie poprzednim, zaś
to parametr z przedziału (0,1). Wynika stąd, że wartość prognozy w okresie następnym
zależy od wartości prognozy w okresie poprzednim
oraz błędu popełnionego przy prognozowaniu w okresie poprzednim
.
W przypadku, gdy prognoza w poprzednim okresie była zbyt niska
wówczas następuje korekta prognozy w kolejnym okresie w górę:
Jeżeli prognoza w poprzednim okresie była zbyt wysoka
wówczas następuje korekta prognozy w okresie kolejnym w dół:
Innymi słowy, oczekiwania adaptują się w zależności od błędów popełnionych w przeszłości, skąd nazwa hipotezy.
Z powyższego wzoru wynika również, że prognozowaną wartość oczekiwanej zmiennej można wyrazić jako średnią ważoną wszystkich jej przeszłych wartości:
Im starsza obserwacja, tym niższa odpowiadająca jej waga.



