Hipoteza dochodu permanentnego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Hipoteza dochodu permanentnego to teoria konsumpcji zaproponowana w 1957 roku przez amerykańskiego noblistę Miltona Friedmana. Zgodnie z nią wydatki konsumpcyjne nie zależą od dochodu bieżącego a raczej od dochodu permanentnego rozumianego jako przeciętny dochód, który spodziewa się osiągać osoba w trakcie całego życia.

Z hipotezy dochodu permanentnego wynika, że tymczasowe zmiany dochodu nie wpływają znacząco na zachowanie konsumpcyjne jednostek. Można zaobserwować efekt rygla (zapadki).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Milton Friedman A Theory of the Consumption Function, National Bureau of Economic Research, 1957.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]