Hipoteza kontrakcji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Teoria kontrakcji (teoria kurczącej się Ziemi) powstała w XIX wieku. (Léonce Élie de Beaumont, Eduard Suess, A. Heim). Tłumaczyła wszelkie deformacje skorupy ziemskiej kurczeniem się Ziemi w trakcie jej ochładzania. W wyniku tego procesu i zapadania się części powierzchni powstają geosynkliny, które później są zgniatane przez sztywniejsze obszary - kry kontynentalne. W ten sposób powstają pasma fałdowe. Dominującym stanem w skorupie ziemskiej według tej teorii jest kompresja czyli zgniatanie.

Teoria ta została zarzucona. Pewne jej elementy można jednak zastosować do Merkurego, gdzie rzeczywiście obserwujemy efekty termicznego kurczenia się wnętrza planety.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Ewolucja Ziemi w świetle pomiarów GPS