Hipoteza solutrejska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przykłady narzędzi używanych przez prehistorycznych Indian
Narzędzia kultury solutrejskiej, odnalezione w Crôt du Charnier, Solutré-Pouilly, Saône-et-Loire

Hipoteza solutrejska – jedna z hipotez wyjaśniających sposób osiedlenia się ludzi na kontynencie amerykańskim. Zakłada ona, że w czasach prehistorycznych niektóre grupy ludzi zamieszkujących Europę i identyfikowanych z tzw. kulturą solutrejską (zamieszkujących ok. 21–18 tys. lat temu tereny obecnej Francji i Półwyspu Iberyjskiego) mogły dotrzeć do Ameryki Północnej żeglując na zachód przez Atlantyk wzdłuż czoła lądolodu pokrywającego część półkuli północnej podczas ostatniego zlodowacenia[1][2]. Hipoteza ta, alternatywna wobec powszechnie akceptowanej zakładającej przybycie ludzi do Ameryki z Azji przez obecną Cieśninę Beringa, ogłoszona została przez Dennisa Stanforda z Smithsonian Institution i Bruce Bradleya z Uniwersytetu Exeter[3]. Odrzuca ją jednak część naukowców.[4][5].

Hipotezy solutrejskiej nie należy stawiać w opozycji wobec hipotezy przybycia ludzi z Azji[6], w rzeczywistości nie wyklucza ona wcale słuszności tej drugiej, bowiem możliwe jest, iż prehistoryczni ludzie dotarli do obu Ameryk różnymi trasami i w różnych okresach[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy