Hippolyt Kempf

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hippolyt Kempf
Hippolyt Kempf
Data i miejsce urodzenia 10 grudnia 1965
Lucerna
Klub SC Horw
Wzrost 180 cm
Waga 68 kg
Debiut w PŚ 24 marca 1984, Štrbské Pleso
(37. miejsce - Gundersen)
Pierwsze punkty w PŚ 4 stycznia 1986, Schonach
(15. miejsce - Gundersen)
Pierwsze podium w PŚ 30 grudnia 1986, Oberwiesenthal
(1. miejsce - Gundersen)
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
Gold medal with cup.svg Złoto
1988
Calgary
Gundersen
Silver medal with cup.svg Srebro
1988
Calgary
Sztafeta
3x10 km
Bronze medal with cup.svg Brąz
1994
Lillehammer
Sztafeta
3x10 km
Mistrzostwa świata
Silver medal with cup.svg Srebro
1989
Lahti
Sztafeta
3x10 km
Puchar świata
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1986/1987
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1988/1989

Hippolyt Kempf (ur. 10 grudnia 1965 w Lucernie) – szwajcarski narciarz klasyczny specjalizujący się w kombinacji norweskiej, trzykrotny medalista olimpijski oraz srebrny medalista mistrzostw świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Hippolyt Kempf pojawił się 24 marca 1984 roku w zawodach Pucharu Świata w Štrbskim Plesie. Zajął wtedy 37. miejsce w konkursie rozgrywanym metodą Gundersena. Pierwsze pucharowe punkty zdobył dopiero blisko dwa lata później, 4 stycznia 1986 roku w Schonach, zajmując piętnaste miejsce w Gundersenie. W sezonie 1985/1986 punktował jeszcze tylko raz, 28 lutego w Lahti zajmując ósme miejsce, co w klasyfikacji generalnej dało mu 25. miejsce.

Przełom w karierze Kempfa nastąpił w sezonie 1986/1987. Siedmiokrotnie znalazł się w czołowej dziesiątce zawodów, przy czym już w drugich zawodach cyklu, 30 grudnia 1986 roku w Oberwiesenthal nie tylko po raz pierwszy stanął na podium, ale od razu zwyciężył. Na podium stanął także 3 stycznia 1987 roku w Schonach, gdzie w Gundersenie zajął trzecie miejsce. We wszystkich swoich startach punktował, dzięki czemu w klasyfikacji generalnej uplasował się na trzeciej pozycji, za Torbjørnem Løkkenem z Norwegii oraz Hermannem Weinbuchem z RFN. Na Mistrzostwach Świata w Oberstdorfie w 1987 roku indywidualnie zajął szóstą pozycję, a wspólnie z kolegami z reprezentacji był piąty w zawodach drużynowych.

Najważniejszym punktem sezonu 1987/1988 były Igrzyska Olimpijskie Calgary. Osiągnął tam największy sukces w swojej karierze. W konkursie indywidualnym zajął trzecie miejsce w skokach i do biegu przystąpił ze stratą ponad minuty do prowadzącego Klausa Sulzenbachera z Austrii. Na trasie biegu był jednym z najszybszych zawodników, co pozwoliło mu wyprzedzić wszystkich rywali i sięgnąć po złoty medal. Jest to pierwszy i jak dotąd jedyny złoty olimpijski medal wywalczony w kombinacji norweskiej przez reprezentanta Szwajcarii. Na tych samych igrzyskach wraz z Fredym Glanzmannem i Andreasem Schaadem zdobył także srebrny medal w sztafecie. Po skokach Szwajcarzy zajmowali dopiero szóste miejsce, tracąc do prowadzących reprezentantów RFN blisko 5 minut, jednak w biegu Szwajcarzy byli zdecydowanie najszybsi, co pozwoliło im wyprzedzić cztery inne sztafety. Na mecie do zwycięzców stracili tylko 3.4 sekundy. W rywalizacji pucharowej w pięciu startach czterokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, w tym 23 stycznia 1988 roku wywalczył jedyne podium, zajmując drugie miejsce w Seefeld. W klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie czwarte miejsce.

Najlepsze wyniki w Pucharze Świata osiągnął w sezonie 1988/1989. Pięć razy znalazł się w czołowej dziesiątce, na podium stając trzy razy: 7 stycznia w Schonach i 25 marca w Thunder Bay był najlepszy, a 14 stycznia 1989 roku w Reit im Winkl był drugi w Gundersenie. W klasyfikacji generalnej ponownie był trzeci, tym razem wyprzedzili go tylko Norweg Trond-Arne Bredesen i Klaus Sulzenbacher. Na Mistrzostwach Świata w Lahi w 1989 roku Kempf zajął w konkursie indywidualnym czwarte miejsce, przegrywając walkę o brązowy medal z Bredesenem o 25 sekund. W sztafecie Szwajcarzy w tym samym składzie co w Calgary po skokach znajdowali się poza czołową piątką zawodów. Ponownie jednak dobra postawa na trasie biegowej pozwoliła im awansować na drugie miejsce. Na mecie do zwycięskich Norwegów stracili ponad minutę, a ostatecznie trzecich reprezentantów NRD wyprzedzili o zaledwie 4.1 sekundy.

W sezonie 1989/1990 tylko raz stanął na podium zawodów pucharowych. Miało to miejsce 16 grudnia 1989 roku w Sankt Moritz, gdzie zwyciężył w Gundersenie. Poza tym jeszcze dwukrotnie uplasował się w czołowej dziesiątce, co pozwoliło mu zająć dziesiątą pozycję w klasyfikacji generalnej. Lepiej zaprezentował się w kolejnym sezonie, kiedy trzykrotnie stawał na podium, choć żadnego z konkursów nie wygrał. W 6 z 8 konkursów punktował, pięciokrotnie znajdując się w czołowej dziesiątce. W klasyfikacji generalnej dało mu to czwarte miejsce. Podczas Mistrzostw Świata w Val di Fiemme w 1991 roku nie zdobył medalu. Indywidualnie był siódmy, ponownie awansując w biegu o kilka pozycji. W sztafecie Szwajcarzy w porównaniu z poprzednimi startami wypadli słabo, zajmując dopiero dziewiąte miejsce, tracąc do zwycięzców ponad 6 minut.

W sezonach 1991/1992 i 1992/1993 ani razu nie stanął na podium. Najbliżej tego celu był 4 stycznia 1992 roku w Schonach, gdzie zajął czwarte miejsce. W klasyfikacji generalnej Pucharu Świata zajął odpowiednio 14. i 23 miejsce. Wystąpił w tym czasie na jednej dużej imprezie - Igrzyskach Olimpijskich w Albertville w 1992 roku. Nie osiągnął tam jednak sukcesów, indywidualnie zajmując 26. miejsce (po skokach był dopiero 36.), a wraz z kolegami w sztafecie zdołał zająć dziesiątą pozycję. Nie wziął udziału w Mistrzostwach Świata w Falun w 1993 roku.

Na podium zawodów Pucharu Świata wrócił dopiero w ostatnich zawodach sezonu 1993/1994, 19 marca 1994 roku w Thunder Bay, gdzie zwyciężył w Gundersenie. Punktował także we wszystkich poprzednich startach, choć w dziesiątce znalazł się jeszcze tylko dwa razy. Wystarczyło to jednak do zajęcia ósmej pozycji w klasyfikacji generalnej. W lutym 1994 roku Kempf wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich w Lillehammer. W zawodach indywidualnych awansował z dziewiątego miejsca po skokach na szóste na mecie biegu. Ponadto Szwajcarzy w składzie: Jean-Yves Cuendet, Andreas Schaad i Hippolyt Kempf zdobyli brązowy medal w sztafecie. Na trzecim miejscu znaleźli się już po skokach. Do biegu przystąpili ze stratą 7:30 minuty do prowadzących Japończyków oraz blisko 2:30 minuty do drugich Norwegów. Mieli jednak bezpieczną przewagę nad zajmującymi czwarte miejsce Estończykami wynoszącą ponad 2 minuty. Na mecie biegu w czołowej czwórce zmieniły się różnice czasowe, jednak sztafety dobiegły w kolejności, którą zajmowały po skokach. Po zakończeniu sezonu 1993/1994 postanowił zakończyć karierę.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska Olimpijskie Olympic rings with white rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
2.Silver medal.svg 24 lutego 1988 Kanada Calgary Sztafeta K-90/3x10 km[1] 1:20:46.0 h +3.4 s  RFN
1.Gold medal.svg 28 lutego 1988 Kanada Calgary Gundersen K-90/15 km 38:16.8 min - -
26. 12 lutego 1992 Francja Albertville Gundersen K-90/15 km 44:28.1 min +5:56.4 min Francja Fabrice Guy
10. 17 lutego 1992 Francja Albertville Sztafeta K-90/3x5 km[2] 1:23:36.6 h +10:01.9 min  Japonia
3.Bronze medal.svg 17 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Sztafeta K-90/3x5 km[3] 1:21.51.8 h +7:48.1 min  Japonia
6. 19 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Gundersen K-90/15 km 39:07.9 min +3:45.3 min Norwegia Fred Børre Lundberg

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
6. 13 lutego 1987 Niemcy Zachodnie Oberstdorf Gundersen K-90/15 km 423.80 pkt -4.65 pkt Norwegia Torbjørn Løkken
5. 14 lutego 1987 Niemcy Zachodnie Oberstdorf Sztafeta K-90/3x5 km[4] 1261.94 pkt -64.02 pkt  RFN
4. 18 lutego 1989 Finlandia Lahti Gundersen K-90/15 km 37:10.7 min +3:29.6 min Norwegia Trond Einar Elden
2.Silver medal with cup.svg 24 lutego 1989 Finlandia Lahti Sztafeta K-90/3x5 km[5] 1:24:21.7 h +1:44.3 min  Norwegia
7. 7 lutego 1991 Włochy Val di Fiemme Gundersen K-90/15 km 41:00.6 min +2:25.5 min Norwegia Fred Børre Lundberg
9. 8 lutego 1991 Włochy Val di Fiemme Sztafeta K-90/3x5 km[6] 1:21:22.5 h +17:51.0 min  Austria

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Miejsca na podium chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 30 grudnia 1986 Niemiecka Republika Demokratyczna Oberwiesenthal Gundersen K90/15 km 429.250 pkt 1. - -
2. 3 stycznia 1987 Niemcy Zachodnie Schonach Gundersen K90/15 km 421.875 pkt 3. -8.270 pkt Niemcy Zachodnie Hubert Schwarz
3. 23 stycznia 1988 Austria Seefeld Gundersen K90/15 km ? 3. ? Austria Klaus Sulzenbacher
4. 7 stycznia 1989 Niemcy Zachodnie Schonach Gundersen K90/15 km ? 1. - -
5. 14 stycznia 1989 Niemcy Zachodnie Reit im Winkl Gundersen K90/15 km ? 2. ? Norwegia Trond-Arne Bredesen
6. 25 marca 1989 Kanada Thunder Bay Gundersen K90/15 km ? 1. - -
7. 16 grudnia 1989 Szwajcaria Sankt Moritz Gundersen K90/15 km ? 1. - -
8. 29 grudnia 1990 Niemcy Oberwiesenthal Gundersen K90/15 km ? 3. +1:37.7 min Austria Klaus Sulzenbacher
9. 5 stycznia 1991 Niemcy Schonach Gundersen K90/15 km ? 2. +1:22.4 min Norwegia Fred Børre Lundberg
10. 12 stycznia 1991 Austria Bad Goisern Gundersen K90/15 km ? 2. +59.8 s Austria Klaus Sulzenbacher
11. 19 marca 1994 Kanada Thunder Bay Gundersen K90/15 km ? 1. - -

Puchar Kontynentalny[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Miejsca na podium chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Kempf nigdy nie stał na podium indywidualnych zawodów Pucharu Kontynentalnego.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Skład drużyny: Fredy Glanzmann, Hippolyt Kempf, Andreas Schaad
  2. Skład drużyny: Hippolyt Kempf, Andreas Schaad, Marco Zarucchi
  3. Skład drużyny: Jean-Yves Cuendet, Andreas Schaad, Hippolyt Kempf
  4. Skład drużyny: Andreas Schaad, Fredy Glanzmann, Hippolyt Kempf
  5. Skład drużyny: Andreas Schaad, Fredy Glanzmann, Hippolyt Kempf
  6. Skład drużyny: Jean-Yves Cuendet, Andreas Schaad, Hippolyt Kempf