Historia San Marino

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Granica podczas II wojny światowej

San Marino jest najstarszą republiką świata. Po rzymskim podboju Italii terytorium dzisiejszego państwa stało się na długi czas częścią starożytnego Imperium Rzymskiego. Około 301 roku n.e. święty Maryn wraz z grupą chrześcijan założył miniaturową górską republikę, prawdopodobnie aby uniknąć prześladowań ze strony feudałów. We wczesnym średniowieczu republika była w zależności lennej od książąt Spoleto, następnie w XII wieku się usamodzielniła, a w XIII wieku znów się uzależniła – od książąt Urbino.

W 1600 zostały wprowadzone rządy parlamentarne, co w konsekwencji w następnych wiekach doprowadziło do uznania niepodległości San Marino przez Napoleona Bonaparte w 1797. San Marino przetrwało okres napoleoński jako niezależne państwo, a jego suwerenność została potwierdzona na kongresie wiedeńskim w 1815. San Marino utrzymało swoją niezależność od Włoch również w okresie ich zjednoczenia. Ukrywali się tutaj bojownicy Garibaldiego.

W 1922 w San Marino powstała partia faszystowska, która przejęła władzę w kraju; mimo tego republika nie uczestniczyła w II wojnie światowej, a tylko przyjmowała uchodźców, m.in. Żydów. W 1943 upadły rządy faszystowskie i nastąpił okres rządów demokratycznych. W 1945 władzę objęli komuniści sprzymierzeni z socjalistami, a od 1957 rządzą socjaliści z chadekami.

Od 1988 San Marino należy do Rady Europy, a od 1992 do ONZ. San Marino nie jest członkiem Wspólnoty Europejskiej, ale podlega części jej ustawodawstwa z powodu ścisłych związków politycznych i gospodarczych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]