Historia wojskowości

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Historia wojskowości stanowi składową historii militarnej (lub wojskowej). Jest nośnikiem wiedzy niezbędnej dla poznania całokształtu doświadczeń minionych pokoleń i ich wiedzy o sztuce i nauce wojennej.

Wojsko, formacja zbrojna powołana przez organizm społeczno-polityczny dla obrony przed najazdem, utrzymaniu w ryzach danego terytorium i zamieszkującej go ludności oraz dokonywania podbojów, odgrywa niezwykle ważną rolę w dziejach narodów i państw.

Historia wojskowości zajmuje się dziejami organizacji i metodami działania wojska, co określa się mianem sztuki wojennej. Składają się na nią strategia, a więc zasady przygotowywania i prowadzenia wojen, sztuka operacyjna (czasami utożsamiana ze strategią), czyli zasady przeprowadzania działań stanowiących składowe części wojny oraz taktyka obejmująca zasady prowadzenia walki. Drugi wielki rozdział historii militarnej - historia wojen - zajmuje się dziejami zastosowania wojska w trakcie konfliktów zbrojnych i jest ważna dla ukazania zmian zachodzących w dziejach wojskowości na przestrzeni dziejów.

Ważnym elementem historii wojskowości jest historia organizacji siły zbrojnej, obejmująca takie zagadnienia jak finansowanie, rekrutację, podział na rodzaje wojsk i służb (jednostki, uzbrojenie, wyposażenie, uzbrojenie, umundurowanie, zakwaterowanie, zaopatrzenie, dowodzenie i wyszkolenie).

Wszystkie te zagadnienia, podobnie jak historia inżynierii wojskowej, techniki wojskowej i medycyny wojskowej, stanowią ważne składniki dziejów oręża narodów i państw.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz M. Nowak, Jan Wimmer: Historia oręża polskiego 963-1795. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1981. ISBN 83-214-0133-3. s. 5-6.