Hobo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Hobo – wędrowny pracownik, często bezdomny, nie posiadający żadnego majątku. Termin wywodzi się z wschodnich terenów Stanów Zjednoczonych, z ostatniej dekady XIX wieku. W przeciwieństwie do innych bezdomnych (w tradycji amerykańskiej określanych jako trumps czy bums), hobo podróżował od miasteczka do miasteczka w poszukiwaniu jednodniowej pracy w zamian za nocleg i kolację. Często na taki styl życia decydowali się dobrowolnie, gdy nic nie trzymało ich w miejscu.

Filozofia ta była elementem południowego i wschodniego folkloru amerykańskiego i chętnie czerpali z niej tacy muzycy jak Woody Guthrie czy Bob Dylan.

Hobos byli częstymi "pasażerami na gapę" w dobrze rozwiniętym już wtedy transporcie kolejowym, często też podróżowali pieszo, śladem torów kolejowych, nie wiedząc, dokąd ich zaniosą.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]