Hoketus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Hoketus (hoket, technika hoketowa, łac. hoquetus, starofr. hoquet – "czkawka") – technika stosowana w wokalnej muzyce polifonicznej, polegająca na przerywaniu linii melodycznej przy pomocy pauz. W utworze polifonicznym oznacza to zazwyczaj nagłe zamilknięcie jednego z głosów z równoczesnym przeniesieniem prowadzonej przez niego linii melodycznej do innego głosu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W XIII i XIV wieku hoketus był środkiem kontrapunktycznym wykorzystującym ciszę, której kompozytor nadawał precyzyjną długość dzięki zastosowaniu notacji menzuralnej. Pauzy rozmieszczane były w poszczególnych głosach kompozycji naprzemiennie z dźwiękami, a jeden z głosów milkł, gdy dźwięk wykonywał inny.

Technika hoketowa popularna była w okresie Ars antiqua wśród kompozytorów szkoły paryskiej; w XIV wieku pojawiała się często w muzyce świeckiej.

Przykład hoketu (In seculum d'Amiens longum), Francja, późny XIII wiek.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]