Hokkaido (rasa psów)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy rasy psa. Zobacz też: inne znaczenia Hokkaido.
Hokkaido
Hokkaido 01.jpg
Dwa psy rasy Hokkaido
Inne nazwy Hokkaido inu, Ainu, Hokkaido Ken, Ainu Inu
Kraj patronacki Japonia
Wymiary
Wysokość 48,5 - 51,5 cm (psy),
45,5 - 48,5 cm (suki)
Klasyfikacja
FCI Grupa V, sekcja 5,
nr wzorca 261
UKC Grupa 5 - Northern Breed
Wzorce rasy
FCI
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Głowa Hokkaido inu

Hokkaido – jedna z ras psów, należąca do grupy szpicy i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji szpicy azjatyckich i ras pokrewnych. Nazwa tej rasy określa miejsce pochodzenia tego psa i może być tłumaczona jako - Pies z Hokkaido lub Pies Ajnów. Nie podlega próbom pracy[1].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Według niektórych teorii przyjmuje się, że przodkami tej rasy były psy, które Ajnowie - pierwsi ludzie zasiedlający Japonię przywieźli ze sobą poruszając się na północ z regionu Tohoku na wyspie Honsiu. Na Hokkaido najbardziej na północ wysuniętej części Japonii lata są krótkie, a zimy mroźne i pełne śniegu. Tam hokkaido przystosował się do życia razem z Ajnami, którzy utrzymywali się z polowania.

Psy były używane głównie do polowania na dziką zwierzynę tj. lisy, dziki, niedźwiedzie (słowo matagi oznaczające zawodowego łowcę zostało wprowadzone do jęz. japońskiego z jęz. Ajnów). W 1937 roku, kiedy oficjalnie zostały ustanowione pomnikiem przyrody, psy otrzymały nazwę hokkaido, żeby pozostać w zgodzie ze zwyczajem określania psich ras od regionu, w którym powstały. Jako, że Ajnowie utrzymywali się głównie z polowania i łowienia ryb, rasa ta była hodowana głównie na nabrzeżach wysp albo wzdłuż głównych rzek tj. na Płaskowyżu Ishikari i w rejonie Hidaka.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Średniej wielkości pies, z silnie zaznaczonym dymorfizmem płciowym (drugorzędne cechy płciowe), dobrze wyważony, o mocnej budowie i dobrej kości. Mięśnie twarde i wyrzeźbione.

  • Proporcje: Stosunek wysokości w kłębie do długości tułowia wynosi 10:11. Stosunek długości czaszki do długości grzbietu nosa wynosi 3:2. Długość czaszki równa szerokości w policzkach wynosi ok. jednej czwartej wysokości w kłębie.
  • Głowa
    • Mózgoczaszka: Czaszka i czoło szerokie i lekko płaskie. Stop płytki, ale zaznaczony.
    • Trzewioczaszka: Nos czarny, przy białej sierści dozwolony cielisty; grzbiet nosa prosty. Kufa klinowata. Wargi przylegające, z czarnymi krawędziami. Uzębienie mocne, zgryz nożycowy. Policzki dobrze rozwinięte. Oczy względnie małe, prawie trójkątne, szeroko rozstawione, koloru brązowego. Uszy małe, trójkątne, lekko nachylone do przodu i mocno spiczaste. Szyja Potężna i muskularna, bez podgardla.
  • Tułów
    • kłąb jest wysoki.
    • Grzbiet jest prosty i mocny.
    • Lędźwie są umiarkowanie szerokie i muskularne.
    • Zad jest odpowiednio cięty.
    • Klatka piersiowa ma przedpiersie dobrze rozwinięte i jest głęboka i umiarkowanie szeroka; żebra o dobrej elastyczności.
    • Brzuch: Dobrze podciągnięty.
    • Ogon jest wysoko osadzony, gruby i noszony nad grzbietem, silnie skręcony lub sierpowaty; opuszczony ogon sięga prawie do stawów skokowych.
  • Kończyny
    • Kończyny przednie: Łopatki umiarkowanie kątowane. Przedramiona proste, o wyraźnych konturach. Śródręcza lekko odsiebne.
    • Kończyny tylne: Potężne. Stawy skokowe mocne, wytrzymałe, dostatecznie silne. Łapy/stopy: Palce dobrze wysklepione i cile zwarte; poduszki twarde i elastyczne; pazury twarde, koloru czarnego lub ciemnego.
  • Chód jest żywy, szybki, lekki i sprężysty.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Włos okrywowy jest twardy, sztywny i prosty a podszerstek miękki i gęsty. Włos na ogonie dosyć długi i sterczący. Umaszczenie spotykane jest sezamowe, pręgowane, rude, czarne, czarne podpalane, białe.

W przeciwieństwie do pozostałych ras japońskich mają bardzo gęsty podszerstek. Język może być niebiesko-czarny, co sugeruje powiązanie z chow chow'ami z Chin. Hokkaido podobnie tak jak Kai znajduje się w dolnej części tabeli rozmiarów średnich psów japońskich. I w związku z tym, wiele osób twierdzi, że jest zbyt mały żeby zaliczać się do tej kategorii.

Wady[edytuj | edytuj kod]

Jakiekolwiek odchylenie od powyższych ustaleń powinno być uznane za wadę, a waga jaką się do niej przywiązuje, musi być proporcjonalna do stopnia odchylenia. - lekki tyłozgryz lub przodozgryz, - wyraz przeciwnej płci (suczy samiec, samcza suka). Wady dyskwalifikujące - zdecydowany tyłozgryz lub przodozgryz, - nie spiczaste uszy, - wiszący lub krótki ogon, - bojaźliwoć. Psy muszą posiadać dwa wyraźnie jądra prawidłowo rozwinięte w pełni opuszczone do moszny. Błękitnoczarne (sine) zabarwienie języka nie jest uznawane za wadę.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Żeby móc walczyć z niedźwiedziami, psy te oprócz odwagi musiały posiadać również bystre zmysły i zręczność. Ainu są samodzielne w pracy, potrafią podejmować decyzje dotyczące zagrożenia ludzkiej rodziny z którą żyją. Są bardzo wytrzymałe fizycznie oraz są w stanie wytrzymać ekstremalne zimno. Wszystkie te cechy są bezpośrednim wynikiem wyjątkowo trudnych warunków środowiskowych, do których musiały się dostosować.

Hokkaido jest bardzo nieufny wobec obcych i może zachowywać się agresywnie wobec nich, ale wobec swojego właściciela są lojalne. Psy z tej rasy mogą być nadpobudliwe. Hokkaido ma bardzo silną osobowość, co powoduje, że często nie można odwołać go od ataku nawet przez właściciela. Wymaga stałych ćwiczeń i powinien być hodowany przez osoby z doświadczeniem w hodowli psów. Z drugiej strony z powodu wykształcania się silnych związków z właścicielem pies jest bardzo mu posłuszny.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Jeśli otrzymają porządne podstawowe szkolenie z zakresu posłuszeństwa mogą się stać bardzo dobrym psem stróżującym i godnym zaufania towarzyszem. W trakcie II wojny światowej hokkaido były hodowane jako psy na użytek wojska, przenosiły wiadomości i były używane do tropienia oddziałów przeciwnika.

Przypisy

  1. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 193.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 141. ISBN 83-7073-122-8.