Hokkien
Hokkien, (chin.: 福建話, pinyin: fújiànhuà, POJ: Hok-kiàn-oē), nazywany również dialektem quanzhou-zhangzhou – odmiana języka minnańskiego, używana w południowej części prowincji Fujian, na Tajwanie, oraz przez wielu Chińczyków w krajach Azji Południowo-Wschodniej. Blisko spokrewniony z dialektem teochew, jednak wzajemne zrozumienie jest utrudnione.
Spis treści |
Standard [edytuj]
Odmiana hokkien posiada dwa prestiżowe standardy, jeden z nich to dialekt miasta Xiamen (Amoy), drugi to odmiana używana na Tajwanie, gdzie bywa nazywana językiem tajwańskim. Obie wersje są wzajemnie zrozumiałe[1]. Oba warianty są zrozumiałe również dla osób posługujących się innymi dialektami języka minnańskiego.
Istnieją spory dotyczące statusu hokkien - wielu naukowców uważa, że jest to oddzielny język, a nie tylko jeden z dialektów języka chińskiego. Istnieją również kontrowersje dotyczące hokkien w Azji Południowo-Wschodniej, głównie w Malezji i Singapurze, ponieważ w dialekcie widocznych jest wiele naleciałości z języków regionu. Niektórzy uważają, że malajski hokkien powinno się wyodrębnić go jako oddzielny dialekt.
Tony [edytuj]
Mówiąc w hokkien używa się siedmiu z ośmiu tonów, które pojawiają się w języku średniochińskim, są to:
1. 陰平 yīnpíng |44|
2. 上聲 shǎngshēng |51|
3. 陰去 yīnqù |31|
4. 陰入 yīnrù |3|
5. 陽平 yángpíng |24|
6. nieużywany
7. 陽去 yángqù |33|
8. 陽入 yángrù |5|
Numery w ramkach (||) opisują wysokość tonu, gdzie 1 to najniższy, a 5 najwyższy dźwięk.
Przypisy
- ↑ Chinese, Min Nan (ang.). ethnologue.com. [dostęp 2010-12-24].
Bibliografia [edytuj]
- Majewicz, Alfred F., Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ISBN 83-01-08163-5
