Holenderski ruch oporu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fragment ekspozycji w muzeum holenderskiego ruchu oporu w Amsterdamie

Holenderski ruch oporu w czasach II wojny światowej.

Po zajęciu Holandii przez wojska niemieckie w 1940 r., królowa Wilhelmina wraz z rządem udała się na emigrację do Londynu.

Z inicjatywy holenderskiego rządu emigracyjnego została powołana w 1943 r. podziemna Rada Ruchu Oporu (Nationalle Federatieve Raad van Verzet – Voormalie Verzet Nederland, NFRVVN). Miała ona pełnić przede wszystkim funkcje koordynacyjne w stosunku do struktur czysto militarnych, tworzonych pod patronatem czołowych partii politycznych.

Wiosną 1944 r. jej miejsce zajął jednolity organ wojskowy – Trójkąt (Triangle). Określenie to wynikało z faktu skupienia w tej strukturze 3 zasadniczych członów organizacyjnych: zajmującej się przede wszystkim akcjami sabotażowymi organizacją Ordendienst (pol. Ochrona Porządku), wspomagającej działania przedostających się do Holandii agentów alianckich Landelijke Organisatie voor Hulp Onderduikers (LO, pol. Krajowa Organizacja Pomocy dla Nurków) oraz Landelijke Knokploegen (LKP, pol. Krajowe Grupy Uderzeniowe).

W okresie zbliżania się do Holandii sił alianckich doszło do ostatniej reorganizacji holenderskiego ruchu oporu. 4 września 1944 r. Trójkąt został przekształcony w kierowane przez płk. Henri Koota Wewnętrzne Siły Zbrojne (Binnenladsche Strijdkrachten). Pozostawały one w ścisłym kontakcie operacyjnym z walczącą w składzie sił alianckich, a dowodzoną przez ks. Bernarda, armią holenderską.

W Amsterdamie istnieje muzeum holenderskiego ruchu oporu (Verzetsmuseum).

Najważniejsi ludzie związani z holenderskim ruchem oporu[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]