| Holm |
| dysproz ← holm → erb |
|
|
| Wygląd |
| srebrzysty |
|
|
| Ogólne informacje |
| Nazwa, symbol, l.a. |
holm, Ho, 67
(łac. holmium) |
| Grupa, okres, blok |
–, 6, f |
| Stopień utlenienia |
III |
| Właściwości metaliczne |
lantanowiec |
| Właściwości tlenków |
słabo zasadowe |
| Masa atomowa |
164,9303 u |
| Stan skupienia |
stały |
| Gęstość |
8795 kg/m³ |
| Temperatura topnienia |
1470 °C |
| Temperatura wrzenia |
2695 °C |
|
| Numer CAS |
7440-60-0 |
| PubChem |
23988[1] |
|
|
|
|
| Najbardziej stabilne izotopy |
|
|
|
|
|
|
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
warunków normalnych (0 °C, 1013,25 hPa) |
|
Multimedia w Wikimedia Commons |
Hasło holm w Wikisłowniku |
Holm (Ho, łac. holmium) – pierwiastek chemiczny z grupy lantanowców w układzie okresowym. Nazwa pochodzi od zlatynizowanej nazwy stolicy Szwecji – Sztokholmu (Holmia), nadał ją jeden z odkrywców holmu szwedzki uczony Per Teodor Cleve. Pierwiastek ten został niezależnie odkryty przez Cleve'a i wspólnie przez Marca Delafontaine'a i Jacques'a Louisa Soreta w 1878 r. Cleve wyodrębnił ten pierwiastek pracując nad oczyszczaniem tlenku erbu, zaś Delafontaine i Soret wykryli go metodami spektroskopowymi.
Właściwości: jest miękkim, srebrzystym metalem. Na powietrzu pokrywa się warstwą tlenków.
Występowanie: holm występuje w skorupie ziemskiej w ilości 1,4 ppm. Najważniejszymi minerałami holmu są:
- monacyt (Ce,La,Th,Nd,Y,Pr,Ho)PO4 – tzw. piasek monacytowy
oraz dużo rzadsze minerały:
- bastnezyt (Ce,La,Nd,Y,Pr,Ho)CO3F