Homar europejski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Homar europejski
Homarus gammarus
(Linnaeus, 1758)
Homar europejski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Podtyp skorupiaki
Gromada pancerzowce
Rząd dziesięcionogi
Rodzina homary
Rodzaj Homarus
Gatunek homar europejski
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Homar europejski (Homarus gammarus[2]) – gatunek skorupiaka z rzędu dziesięcionogów i rodziny homarów (Nephropidae). Blisko spokrewniony z homarem amerykańskim i homarcem, z którymi wspólnie zaliczany jest do owoców morza (frutti di mare).

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Ma pięć par odnóży, cztery z nich to odnóża kroczne, są dosyć małe w stosunku do całego ciała, ale zdecydowanie wystarczające do poruszania. Dorosły homar europejski może osiągać prędkość do 23 km/h[3]. Pierwsza para odnóży jest zakończona wielkimi, zróżnicowanymi szczypcami. Jedne z nich mają zaostrzone brzegi i służą do cięcia, drugie, mające grzebień mocnych ząbków, służą do kruszenia i miażdżenia. Na głowie ma dwie pary czułków, jedną krótszą, drugą dłuższą. Osiągają wielkość 50 cm i waga ok 0,7 kg. (typowy rozmiar), chociaż zdarzają się też większe osobniki.

Homar europejski różni się od homara amerykańskiego ubarwieniem, pierwszy jest niebieskawy z jasnymi plamami, drugi czerwonawy. Różnią się także liczebnością, większość homarów dostępnych na rynku spożywczym pochodzi z zachodnich wód Atlantyku, gdyż gatunek europejski jest mniej rozpowszechniony.

Środowisko życia[edytuj | edytuj kod]

Homar europejski zamieszkuje skalne dna, gdzie łatwo może znaleźć schronienie. Rzadko występuje na głębokościach większych niż 50 m p.p.m., ale może również mieszkać w strefie pływów, od jej granicy aż do głębokości 150 m, w piaskowym lub żwirowym podłożu. Prowadzi nocny tryb życia, wtedy wychodzi na żer, jego pożywienie składa się głównie z robaków, małży, i martwych ryb.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Larwa

Samica nosi jaja przyczepione pod odwłokiem przez 11 miesięcy. Po odczepieniu się od odwłoka jaja spędzają, zależnie od temperatury wody, 2–3 tygodni w toni wodnej. Następnie opadają na dno, gdzie po ok. dwóch latach wykluwają się z nich larwy zwane żywikami.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje wschodnie wybrzeża Oceanu Atlantyckiego, od Lofotów na północnym wschodzie Norwegii po Azory i Maroko. Może być również znajdywany w niektórych częściach Morza Śródziemnego i w północno-wschodniej części Morza Czarnego.

Przypisy

  1. Homarus gammarus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  2. Homarus gammarus. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 29 października 2008]
  3. Campeones todo terreno. Los animales más rápidos. Elsa ed. [Kingfisher Publ. Plc]. 1998, ISBN 2-7452-0160-3, str. 60

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Prodöhl P. A. i in., European lobster – Homarus gammarus (pdf) (en)
  2. Ann-Lisbeth Agnalt, Tore S. Kristiansen & Knut E. Jørstad, Growth, reproductive cycle, and movement of berried European lobsters (Homarus gammarus) in a local stock off southwestern Norway. ICES Journal of Marine Science: Journal du Conseil 2007 64(2):288-297; doi:10.1093/icesjms/fsl020