Homel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Homel
Homel
Herb Flaga
Herb Homla Flaga Homla
Państwo  Białoruś
Obwód Coat of arms of Homyel Voblast.svg homelski
Powierzchnia 113 km²
Populacja (2013)
• liczba ludności

515 325[1]
Nr kierunkowy (+375) 232(2)
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Homel
Homel
Ziemia 52°25′N 30°59′E/52,416667 30,983333
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikipodróże Informacje turystyczne w Wikipodróżach
Strona internetowa
Portal Portal Białoruś

Homel (biał. i ros. Гомель; jid. האָמל, Homl) – miasto obwodowe położone na południowo-wschodniej Białorusi nad rzeką Soż, stolica obwodu i rejonu homelskiego. Drugie co do wielkości miasto w tym kraju.

Liczba mieszkańców: 515,3 tys. (2013)

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

W mieście rozwinął się przemysł maszynowy, chemiczny, elektrotechniczny, metalowy, drzewno-papierniczy, szklarski, przetwórstwa spożywczego.

W mieście znajduje się stacja kolejowa Homel.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W czasach I Rzeczypospolitej część Wielkiego Księstwa Litewskiego. Po I rozbiorze Polski w 1772 przyłączone do Rosji jako miasto powiatowe guberni białoruskiej (później mohylewskiej). Od 1926 część radzieckiej Białorusi.

Na prawym brzegu rzeki Soż w epoce żelaza funkcjonowało grodzisko, na którego miejscu w X–XI w. wybudowano gród obronny, który należał do Rusi Kijowskiej. W II poł. XIV w. zdobyty przez Litwę, która wybudowała tu drewniany zamek. W 1500 r. król Kazimierz Jagiellończyk podarował gród ruskiemu księciu Możajskiemu, który zdradził Rzeczpospolitą i przyłączył Homel do Księstwa Moskiewskiego. W 1535 r. Homel wrócił do Rzeczypospolitej i został siedzibą starostwa. W czasie wojen z Kozakami i Moskwą wielokrotnie zdobywany i odbijany. Na mocy rozejmu andruszowskiego z roku 1667 Homel pozostał w granicach Litwy. Starostwo homelskie było duże i zamożne; w XVII oraz XVIII dzierżawione przez Sapiehów i Czartoryskich. Po I rozbiorze w 1772 r. Homel zajęła Rosja, a caryca Katarzyna II podarowała te dobra rosyjskiemu feldmarszałkowi Rumiancewowi. W 1835 r. dobra przeszły w ręce Iwana Paskiewicza, w rękach tej rodziny były do 1917 r.

Pobliski Las Szczakatowski jest cmentarzyskiem kilku tysięcy ofiar Wielkiego terroru. W 1941 ok. 30% mieszkańców stanowili Żydzi, z których większość opuściła miasto lub została zamordowana. Obszar silnie skażony po katastrofie czarnobylskiej w 1986 roku.

Ludność[edytuj | edytuj kod]

Według spisu białoruskiego:

  • Białorusini 76,7%
  • Rosjanie 16,9%
  • Ukraińcy 5,1%
  • Polacy ok. 1%

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Postacie związane z miastem[edytuj | edytuj kod]

Klimat[edytuj | edytuj kod]

W 2008 roku został pobity rekord ciepła dla tego miasta – obecnie wynosi +37,3 °C.

Sport[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]