Homoikoniczność

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Homoikoniczność (łac. homo - ten sam, icon - przedstawienie) - to cecha języków programowania, w których reprezentacja programu jest jednocześnie podstawową strukturą danych wykorzystywaną w języku.

Wykorzystanie i zalety[edytuj | edytuj kod]

Zaletą homoikoniczności jest prostsze rozszerzenie języka z nowymi koncepcjami, ponieważ dane reprezentujące kod mogą być przekazywane między meta a podstawowymi układami programu.

Przykłady[edytuj | edytuj kod]

Języki programowania uważane za homoikoniczne to rodzina Lisp a także Nemerle, Curl, REBOL, SNOBOL, XSLT, XQuery, TRAC, Tcl, Io, Ioke, Joy, Factor, Pico, PostScript, Prolog, R, Mathematica oraz V.

W systemie architektury von Neumanna cechę tę ma również surowy kod maszynowy a istotą typu danychbajty w pamięci.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]