Honorat z Arles

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Święty
Honorat z Arles
biskup
Saint Honorat d'Arles.jpg
Data urodzenia ok.350
Toul (Galia)
Data śmierci 16 stycznia 429 lub 430
Arles
Kościół/
wyznanie
katolicki, prawosławny
Wspomnienie 16 stycznia (kat.),
16/29 stycznia (praw.)
Patron orędownik przeciw opadom deszczu i nieszczęściom
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Honorat z Arles (ur. ok. 350 w Toul w Galii, zm. 16 stycznia 429 lub 430 w Arles) – biskup Arles, zakonnik, święty Kościoła katolickiego i prawosławnego.

Żywot[edytuj | edytuj kod]

Honorat pochodził z dostojnej rodziny rzymskich namiestników prawdopodobnie z Toul. Przyjął chrzest, gdy był jeszcze młodzieńcem. Czytając żywoty świętych zapragnął naśladować ich bohaterów. Podobno, nie zachowując umiaru w zadawanych sobie pokutach, nabawił się ciężkiej choroby. Po pielgrzymce, którą odbył wraz z bratem do Egiptu i Palestyny, około 410 roku osiedlił się na bezludnej wysepce Lérinum (Saint-Honorat, Wyspy Leryńskie) koło Cannes.

Niebawem obok mistrza zaczęli gromadzić się uczniowie, m.in. św. Lupus z Troyes. Tak powstał jeden z najsłynniejszych w średniowieczu ośrodków życia zakonnego – monaster Lérin na wyspie, gdzie żyło wielu mnichów, którzy dostąpili świętości. Kierując klasztorem starał się, aby nikt we wspólnocie nie czuł się przygnębiony, zmęczony lub niepotrzebny.

Żywot założyciela znany jest z panegiryku napisanego przez jego ucznia i krewnego Hilarego – biskupa miasta Arles. Z monasterem duchowo związany był św. Paulin z Noli. Na jego zaproszenie przybył tam św. Eucheriusz, autor szeregu dzieł, w tym „Żywotu św. Maurycego i świętych męczenników Legionu Tebańskiego”. W tym klasztorze przez pewien czas mieszkał też św. Jan Kasjan, który następnie założył własną wspólnotę w Marsylii.

Będąc przełożonym monasteru św. Honorat przyjął święcenia kapłańskie. W 427 powołano go na urząd biskupa Arles. Wtedy też przy katedrze założył monaster. Według autora Vita Honorati święty miał dar czynienia cudów, lecz dokonywał ich stosunkowo rzadko (w żywocie wspomniane są jedynie dwa), ponieważ uważał ukrywanie tego charyzmatu za cnotę[1]. Otoczony licznymi uczniami zmarł 16 stycznia 429 lub 430 roku.

Kult[edytuj | edytuj kod]

Jego relikwie spalili jakobini podczas rewolucji francuskiej.

Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest w dies natalis (16 stycznia).

Cerkiew prawosławna wspomina św. Honorata 16/29 stycznia[a], tj. 29 stycznia według kalendarza gregoriańskiego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

Przypisy

  1. Wipszycka ↓, s. 307.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jarosław Charkiewicz: św. Honorat, biskup Arles. Serwis Cerkiew.pl. [dostęp 2013-12-28].
  • Honoratus von Arles (niem.). Ökumenisches Heiligenlexikon. [dostęp 2013-12-28].
  • Ewa Wipszycka [red.]: Vademecum historyka starożytnej Grecji i Rzymu. Źródłoznawstwo czasów późnego antyku. Warszawa: PWN, 1999.