Horacy Safrin
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Horacy Safrin (ur. 11 stycznia 1899 w Monasterzyskach, zm. 23 sierpnia 1980 w Łodzi) – polski poeta, satyryk, autor sztuk scenicznych, tłumacz literatury żydowskiej na język polski oraz literatury polskiej na jidisz.
Studiował germanistykę i anglistykę na Uniwersytecie Wiedeńskim oraz w Szkole Teatralnej w Wiedniu. W 1913 ogłosił swój pierwszy tomik poezji. W latach 1918-1939 był kierownikiem literackim studia im. Goldfadena w Stanisławowie. Podczas II wojny światowej przebywał w Związku Radzieckim. Od 1946 mieszkał w Łodzi w Domu Literatów przy alei Mickiewicza. Pochowany jest na Cmentarzu Komunalnym na Dołach w Łodzi.
[edytuj] Twórczość
- 1957: Ośla szczęka (bajki)
- 1959: Mucha na cokole (satyry)
- 1962: Głupcy z Głupska (satyry)
- 1963: Kain i Hewel (poezje)
- 1963: Przy szabasowych świecach. Humor żydowski
- 1970: Ucieszne i osobliwe historie mojego życia (wspomnienia)
- 1972: Bez figowego listka (satyry)
- 1979: W arce Noego. Bajki oraz facecje żydowskie
- 1981: Przy szabasowych świecach - wieczór drugi
[edytuj] Źródła
- Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Wydawnictwo Naukowe PWN. ISBN 83-01-11593-9.
