Horatio Walpole, 1. baron Walpole of Wolterton

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Horatio Walpole, 1. baron Walpole of Wolterton

Horatio Walpole, 1. baron Walpole of Wolterton (ur. 8 grudnia 1678, zm. 5 grudnia 1757), brytyjski dyplomata. Jego ojcem był Robert Walpole z Houghton (w hrabstwie Norfolk), starszym bratem premier Sir Robert Walpole (zm. 1745), a synem dyplomata Robert Walpole (1736-1810).

Ród Walpole posiadała dobra w Norfolk od XII wieku. Nazwisko swe wzięła od wioski Walpole. Jednym z wczesnych przedstawicieli rodziny był Ralph de Walpole, biskup Norwich od roku 1288 do 1299, i biskup Ely od 1299 do śmierci 20 III 1302. Do rodu należeli też trzej bracia; Edward (1560–1637), Richard (1564–1607) i Michael (1570–1624), wszyscy byli jezuitami. Innym jezuitą był Henry Walpole (1558–1595), który napisał An Epitaph of the life and death of the most famous clerk and virtuous priest Edmund Campion. Został aresztowany i torturowany do śmierci 17 IV 1595.

1678-1721[edytuj | edytuj kod]

Horatio Walpole, 1. baron Walpole of Wolterton urodził się w rodowej posiadłości Houghton i był kształcony w Eton, a potem w Cambridge, Horatio Walpole wszedł do parlamentu w roku 1702, pozostał posłem przez 45 lat. W 1706 roku gen. James Stanhope zatrudniał go jako swego sekretarza podczas kampanii wojennej w Hiszpanii. W latach 1709-10 był sekretarzem ambasady brytyjskiej w Hadze. W roku 1715, gdy jego brat Sir Robert Walpole,został pierwszym lordem skarbu (first lord of the treasury), Horatio został sekretarzem skarbu (secretary to the treasury), a w 1716, został wysłany z misja dyplomatyczną do Hagi. Opuścił urzędy w 1717, ale wkrótce został sekretarzem Lorda namiestnika Irlandii (lord-lieutenant of Ireland) w roku 1720, a później znowu sekretarzem skarbu w roku 1721.

1721-1729[edytuj | edytuj kod]

W roku 1722 znów został wysłany do Hagi. W roku 1723 udał się do Paryża, gdzie w 1724 roku został tam oficjalnym przedstawicielem (envoy extraordinary and minister plenipotentiary). Ówczesny francuski pierwszy minister André Hercule de Fleury polubił go. Horatio pomagał bratu podtrzymać dobre stosunki z Francją. Reprezentował Wielką Brytanię na kongresie w Soissons pomógł zawrzeć traktat sewilski (1729).

1730-1756[edytuj | edytuj kod]

Opuścił Paryż w roku 1730, a w 1734 pojechał znów jako oficjalny reprezentant brytyjski do Hagi, gdzie pozostał do 1740, usiłując wszelkimi środkami utrzymać pokój w Europie. Mimo to był zaangażowany w sprawy Londynu, np. był w roku 1739, przewodniczącym Londyńskiego Domu dla podrzutków Foundling Hospital.

Gdy odwołany został Robert Walpole w 1742, Horatio bronił jego polityki w Izbie Gmin i w napisanym pamflecie: The Interest of Great Britain steadily pursued. Później wydał jeszcze "Apologię" Apology, dotyczącą jego własnych działań dyplomatycznych z okresu od 1715 do 1739 roku, a także "Odpowiedź"Answer na listy historiograficzne letters on the study of history, które napisał Henry St John, 1. wicehrabia Bolingbroke (pierwsze wydanie w 1763).

W roku 1756 został mu nadany tytuł baron Walpole, of Wolterton. Wolterton było jego siedzibą w Norfolk. Zmarł 5 lutego 1757.

Jego starszy syn Horatio, 2. baron (1723–1809), został earlem Orfordu w 1806, a inny syn George Walpole (1758–1835) został generałem-majorem i w roku 1806 podsekretarzem spraw zagranicznych.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • William Coxe, Memoirs of Horatio, Lord Walpole (2nd ed., 1808).
  • William Coxe, Memoirs of Sir Robert Walpole (1816).
  • Charles, hrabia de Baillon, Lord Walpole d, la cour de France (1867).
  • Jeremy Black, Walpole in Power. Stroud: Sutton Publishing 2001.
  • Basil Williams, The Whig Supremacy 1714-1760, Oxford Clarendon Press 1939.
  • Piotr Napierała, Sir Robert Walpole (1676-1745) – twórca brytyjskiej potęgi, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2008.
  • Harry T. Dickinson, Walpole and the Whig Supremacy. London: English Universities Press 1973.
  • Brian W. Hill, Sir Robert Walpole: "Sole and Prime Minister." London: Hamish Hamilton 1989.
  • John Morley, Walpole. London: Macmillan and Co 1889.
  • John Harold Plumb, Sir Robert Walpole. (2 volumes). London: Cresset Press 1956-1960.
  • John Harold Plumb, The Growth of Political Stability in England 1675–1725. London: Macmillan and Co 1967.
Poprzednik
William Cadogan, 1. hrabia Cadogan
Prinsenvlag.svg brytyjski ambasador w Holandii
1715-1716
Prinsenvlag.svg Następca
Charles Whitworth, 1. baron Whitworth
Poprzednik
Charles Whitworth, 1. baron Whitworth
Prinsenvlag.svg brytyjski ambasador w Holandii II raz
1722-1722
Prinsenvlag.svg Następca
William Finch
Poprzednik
Luke Schaub
PavillonLouisXIV.svg brytyjski ambasador we Francji
1724-1730
PavillonLouisXIV.svg Następca
James Waldegrave, 1. hrabia Waldegrave
Poprzednik
William Finch
Prinsenvlag.svg brytyjski ambasador w Holandii III raz
1734-1739
Prinsenvlag.svg Następca
John Carteret, 2. hrabia Granville