Horsemeat March
Horsemeat March, czyli "Marsz końskiego mięsa" roku 1876, również znany jako "marsz głodu" (ang. Starvation March) – potoczna nazwa ekspedycji wojskowej generała George'a Crooka w pościgu za ugrupowaniem Indian z plemienia Dakota, którzy wycofywali się w bezpieczne tereny po pokonaniu 7. pułku kawalerii ppłk. Custera w bitwie nad Little Bighorn.
Gen. Crook ruszył w pościg w pierwszych dniach sierpnia, ale Indianie byli na tyle szybcy, że dopadł ich dopiero po miesiącu. We wrześniu, po starciu w miejscu zwanym Slim Buttes, Dakotowie zapalili trawy za sobą w sytuacji, gdy generał kazał - dla szybszego pościgu - zostawić za sobą tabory. W rezultacie wojsko nie miało namiotów, zapasów żywności, a konie paszy. Zabrano tylko spore zapasy amunicji. W tej sytuacji żołnierze zabijali dla mięsa swe konie i muły, szczególnie okulałe i chore. Niezwykle wyczerpujący Horsemeat March zakończył się w założonej nieco wcześniej osadzie górniczej (dzisiaj miejscowości Deadwood), gdzie - dzięki poszukiwaczom złota - wojsko z wolna doszło do siebie. Zgodnie ze współczesnymi przekazami, wielu żołnierzy - uczestników marszu - zapadło w jego wyniku na choroby umysłowe.
Generałowi Crookowi nie udało się dogonić Indian, jednak kolejne ofensywne akcje wojsk pułkowników Mackenzie i Milesa w kolejnych miesiącach zmusiły większość Dakotów i Szejenów do poddania się Amerykanom lub wycofania się do Kanady. Lekarzem wojskowym, który brał udział w "głodowym marszu" wojsk gen. Crooka i pozostawił swoje wspomnienia był dr Valentine McGillycuddy.
