Horst Schumann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Horst Schumann (ur. 1 maja 1906 w Halle, zm. 5 maja 1983 we Frankfurcie nad Menem) – niemiecki lekarz-rentgenolog, hitlerowski zbrodniarz wojenny, Oberstleutnant Luftwaffe oraz SS-Sturmbannführer.

Do NSDAP wstąpił w 1930 (nr legitymacji partyjnej 190002), należał do najbardziej zagorzałych zwolenników ideologii rasistowskiej. W 1933 obronił doktorat, na podstawie rozprawy „Frage der Jodresorption und der therapeutischen Wirkung sog. Jodbäder“ ("Przyczynek do zagadnienia resorpcji jodu i znaczenia leczniczego tzw. kąpieli jodowych"). W tym samym roku wstąpił do SA i aktywnie włączył się w działalność narodowo socjalistyczną.

Od 1937 zajął się realizacją programu eutanazji "osób niepełnowartościowych" (tzw. T4 Aktion), polegającego na uśmiercaniu osób chorych psychicznie i kalekich. Wyselekcjował 14549 takich osób w przytułkach w Grafeneck i Sonnenstein; ludzi tych zgładzono w różnych ośrodkach uśmiercania, m.in. w Sonnenstein koło Pirny, którego Schumann był dyrektorem. Do ośrodka tego skierował 28 lipca 1941 osobiście wyselekcjonowanych 575 więźniów z obozu Auschwitz, w ramach tzw. Aktion 14f13. Jesienią 1942 wraz Carlem Claubergiem rozpoczął w Auschwitz-Birkenau (w bloku 30) doświadczenia nad sterylizacją rentgenowską i chemiczną kobiet i mężczyzn. Sterylizacja chemiczna u kobiet polegała na wprowadzaniu do dróg rodnych ok. 5-10 ml środków drażniących, które miały spowodować zarośnięcie jajowodów. Sprawdzał on (u dziewczynek już od 8 lat) za pomocą rysunku jajowodów, uzyskanego na zdjęciach rentgenowskich po wprowadzeniu kontrastu do dróg rodnych (salpinografia), czy dokonany zabieg sterylizacyjny spełnił zadanie i zamknął jajowód. Przy zabiegach tych nie stosował narkozy. W ten sposób wysterylizowano i prześwietlono m.in. 120-140 cygańskich dziewcząt. Sterylizacja rentgenowska kobiet i mężczyzn polegała na naświetalaniu okolic gonad promieniami rentgenowskimi, zwykle powodując oparzenia skóry i uszkodzenie jelit. Naświetlone gruczoły płciowe były brutalnie usuwane więźniom (żywym lub po śmierci) i przesyłane do badania mikroskopowego w Zakładzie Medycyny Sądowej we Wrocławiu. W styczniu 1945 Schumann przybył z Auschwitz do obozu Ravensbrück .

Po wojnie osiedlił się w Gladbeck, pracując tam jako lekarz sportowy. W 1950 rozpoznano go w Halle, kiedy wystąpił o pozwolenie na broń. Gdy ujawniono jego przeszłość, uciekł z Niemiec do Japonii, a następnie pracował jako lekarz okrętowy, często zmieniając statki. W końcu osiedlił się w Afryce, pracując jako lekarz w Sudanie 1955-1959. Zwrócono na niego ponownie uwagę w 1959 po reportażu na temat jego pracy w Sudanie, którą porównywano do działalności Alberta Schweitzera. Wtedy Schumann uciekł do Liberii, a stamtąd do Ghany. Władze Ghany w lutym 1966 przekazały Schumanna władzom niemieckim. We wrześniu 1970 rozpoczął się jego proces we Frankfurcie nad Menem. Nigdy się jednak nie zakończył; ze względu na zły stan zdrowia Schumann został wypuszczony z więzienia i pozostawał pod nadzorem policji. Na wezwania sądu nie zgłaszał się z powodu złego stanu zdrowia, uciekając w ten sposób przed wymierzeniem mu kary (Schumann symulował chorobę upuszczając sobie krew z żyły, a następnie ją pił, w ten sposób symulując krwawienie z wrzodu dwunastnicy). Zmarł 5 maja 1983 we Frankfurcie. Przedtem jednak odebrano mu prawo wykonywania zawodu lekarskiego i pozbawiono tytułu lekarza medycyny.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]