Hotel Bristol

Hotel Bristol, Warsaw d. Hotel Bristol
nr rej. 698 z 1.07.1965
Państwo	Polska
Miejscowość	Warszawa
Adres	ul. Krakowskie Przedmieście 42-44
Typ budynku	hotel
Styl architektoniczny	neorenesans, secesyjny wystrój wnętrz
Architekt	Władysław Marconi na podstawie proj. Tadeusza Stryjeńskiego i Franciszka Mączyńskiego
Inwestor	Towarzystwo Akcyjne Budowy i Prowadzenia Hotelów
Kondygnacje	7
Rozpoczęcie budowy	1898
Ukończenie budowy	1901
Ważniejsze przebudowy	1981-1993, 2005 (remont elewacji)
Pierwszy właściciel	Towarzystwo Akcyjne Budowy i Prowadzenia Hotelów
Kolejni właściciele	Bank Cukrownictwa (1928-1948), m. Warszawa (1947-1952), Orbis (1952-1977), Uniwersytet Warszawski (1977-1981), Orbis (1981-2011)
Obecny właściciel	Rosmarinum Investments (2011-)
Położenie na mapie Warszawy Hotel Bristol, Warsaw d. Hotel Bristol
Położenie na mapie Polski Hotel Bristol, Warsaw d. Hotel Bristol
52°14′31.69″N 21°00′56.47″E
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Hotel Bristol – pięciogwiazdkowy hotel w Warszawie znajdujący się przy ulicy Krakowskie Przedmieście 42/44, położony w sąsiedztwie Pałacu Prezydenckiego. Jest on najstarszym i najdroższym działającym hotelem w Warszawie.

Mieszczą się w nim m.in. dwie restauracje, dwie sale bankietowe, centrum biznesu (10 sal), biblioteka, basen, solarium, sauna, łaźnia parowa, siłownia i kasyno. Część wnętrz posiada secesyjną dekorację.

Historia

Hotel Bristol ok. 1901

Józef Piłsudski w Hotelu Bristol oznajmił, że wycofuje się z życia politycznego (lipiec 1923)

Wieczorna iluminacja Hotelu Bristol

Fasada budynku od strony ul. Krakowskie Przedmieście

Lobby hotelu

Sala Malinowa

Tabliczki z nazwiskami najsłynniejszych gości w holu hotelu

Pierwotnie w miejscu hotelu (druga połowa XIX wieku) znajdował się pałac Tarnowskich, gdzie mieściły się instytucje publiczne. W 1895 nieruchomość została kupiona przez spółkę: Ignacy Paderewski, Stanisław Roszkowski i Edmund Zaremba. W 1895 na fragmencie zakupionego gruntu powstała rotunda, w której prezentowana była Panorama Golgota Jana Styki. W 1898 na pozostałej części placu postanowiono zbudować hotel. Inicjatorem inwestycji był Stanisław Roszkowski. Z powodu braku zagranicznych udziałowców powołano Towarzystwo Akcyjne Budowy i Prowadzenia Hotelów w Warszawie, które miało zająć się budową obiektu. Roszkowski znalazł kilku akcjonariuszy oraz nakłonił Ignacego Paderewskiego do sprzedania spółce placu i nabycia akcji.

Ogłoszono konkurs na projekt hotelu, na który wpłynęło 17 prac. W listopadzie 1898 sąd konkursowy (skład: Józef Dziekoński, Kazimierz Loeve, Stefan Schyller) ogłosił wyniki. Laureatami zostali: Tadeusz Stryjeński i Franciszek Mączyński. Zwycięski projekt przedstawiał budynek w stylu secesyjnym. Jednak Towarzystwo Akcyjne Budowy i Prowadzenia Hotelów zdecydowało się na jego przerobienie. Pracę tę zlecono Władysławowi Marconiemu, który zmienił charakter elewacji na neorenesansową, a formę budynku na monumentalną. Secesyjny wystrój wnętrz został zamówiony u Otto Wagnera młodszego.

Fundamenty rozpoczęto kopać w 1898. 22 kwietnia 1899 miało miejsce uroczyste wmurowanie kamienia węgielnego. Pod koniec 1900 obiekt był w stanie surowym. W drugim kwartale 1901 rozpoczęto prace wykończeniowe. Przy budowie pracowały głównie firmy krajowe i one były także dostawcami materiałów wykończeniowych (głównym wykonawcą była firma budowlana Władysława Czosnowskiego, a budową kierował jego syn Tadeusz).

W listopadzie 1901 miały miejsce uroczystości związane z otwarciem hotelu:

• 16 listopada 1901 - przyjęcie dla pracujących przy budowie hotelu;
• 17 listopada 1901 - poświęcenie pomieszczeń;
• 19 listopada 1901 - uroczyste powitanie pierwszego gościa.

Hotel posiadał elektrownię, centralne ogrzewanie, podwójną wentylację, na piętrach hydranty przeciwpożarowe, drabinę ratunkową oraz ogniotrwałe stropy, ściany działowe i podłogi.

Hotel wyposażony był w 11 wind, z czego jedna była dla gości, a reszta dla pracowników. Kryształowa winda dla gości maksymalnie zabierała 8 osób. Posiadała ona żelazną balustradę wykładaną mosiądzem (zezłomowana w 1969).

W hotelu było zainstalowanych 6 numerów telefonicznych (na 600 w Warszawie).

Do obsługi gości wykorzystywano ośmioosobowe samochody elektryczne osiągające prędkość do 20 km/h.

Do dyspozycji gości były pokoje znajdujące się na 4 piętrach hotelu. Na każdym z nich było 50 pokoi. 80 składało się z przedpokoju, sypialni i salonu, a 20 miało łazienkę i WC. 120 pokoi składało się z jednego pomieszczenia ale dzięki drzwiom w amfiladzie można było je łączyć. W apartamentach ustawiono meble z różnych epok. Najlepiej uposażony pokój znajdował się pod nr 105 (przetrwała jedynie mahoniowa toaletka).

Budowa hotelu przyczyniła się do zmiany wyglądu Krakowskiego Przedmieścia, co zbiegło się też z planami przebudowy i poszerzenia ulicy Karowej. Zlikwidowano stojącą przy wylocie ulicy Karowej bramę w kształcie arkady zwieńczoną rzeźbą Syrenki dłuta Konstantego Hegla, wybudowaną w 1856. Po obu jej stronach znajdowały się zdroje z wodą tłoczoną z Wisły. Prace przy przebudowie ulicy i budowie ślimaka na Karowej zakończone zostały w 1904. Całość prac dekoracyjno-rzeźbiarskich zakończono w 1905 i wiadukt zwieńczyła nowa rzeźba Syreny dłuta Jana Woydygi, początkowo cynkowa, od 1915 z piaskowca.

W początkach swego istnienia hotel przynosił straty. Przyczynił się do tego m.in. dług hipoteczny, który zaciągnięto na cele związane z budową. Dopiero po ok. 10 latach Bristol zaczął przynosić zyski czerpane m.in. z wynajmu pomieszczeń handlowych i usługowych znajdujących się w budynku.

Ceny za wynajem pokoju wahały się od 25 rubli za dobę (apartament na I piętrze) do ok. 8,5 rubla. W kolejnych latach ceny hotelowe zaczęły spadać ze względu na utratę statusu nowości. Zyski czerpano głównie z działalności gastronomicznej.

Po odzyskaniu niepodległości w hotelu odbywały się m.in. debaty polityczne z udziałem Ignacego Paderewskiego. Następnie Paderewski wycofał się z działalności politycznej, a w związku z tym postanowił sprzedać akcje hotelu i nieruchomości przy ulicy Karowej.

W 1928 właścicielem hotelu został Bank Cukrownictwa, który zdecydował się na przeprowadzenie w budynku gruntownego remontu. W latach 30. XX wieku Bristol był czołówce najlepszych polskich hoteli.

W 1939 w budynku mieścił się szpital. Podczas okupacji z usług hotelu mogli korzystać tylko Niemcy. Obiekt uległ nieznacznemu zniszczeniu podczas powstania warszawskiego. W niewielkim stopniu uszkodziły go także pożary podczas ofensywy styczniowej.

Po wojnie został wyremontowany i wznowił działalność w 1945. 26 września 1947 został zabrany przez miasto ale jego właścicielem do połowy 1948 pozostał Bank Cukrownictwa. W restauracjach hotelu powstała Gospoda Ludowa. Od 1952 Bristol przeszedł pod zarząd Orbisu. Obsługiwał zagranicznych turystów. Hotelowi nadano nowy wystrój w stylu realizmu socjalistycznego. Następnie podjęto starania zmierzające do przeprowadzenia w obiekcie kapitalnego remontu. Jednak nie znaleziono wykonawcy, który sprostałby wymaganiom. W 1973 Bristol stał się hotelem II kategorii. W 1977 premier Piotr Jaroszewicz przekazał budynek Uniwersytetowi Warszawskiemu w celu ulokowania tam biblioteki.

W listopadzie 1981 hotel został zamknięty. Do tego czasu jego kawiarnia pozostawała miejscem spotkań warszawskiej bohemy i elity towarzyskiej. Po wieloletnim remoncie został odrestaurowany i 17 kwietnia 1993 ponownie otwarty. W uroczystości uczestniczyła Margaret Thatcher, która dokonała otwarcia hotelu.

W latach 1998-2013 hotel należał do sieci hotelowej Le Royal Méridien wchodzącej w skład międzynarodowego konsorcjum Starwood Hotels and Resorts.

W grudniu 2005 przeprowadzono w budynku remont tynków i elementów metalowych fasady.

W styczniu 2013 po zakończonym remoncie wnętrz Hotel Bristol dołączył do jednej z najbardziej prestiżowych sieci hotelowych – The Luxury Collection.

W ciągu swojej wieloletniej historii hotel zasłynął ze znanych gości, bali i przyjęć organizowanych m.in. z takich okazji jak otrzymanie Nagrody Nobla przez Marię Skłodowską-Curie czy sukcesy śpiewaczki operetkowej Lucyny Messal. W latach 30. XX wieku na piątym piętrze swoje atelier miał tam Wojciech Kossak. Spłacał on zobowiązania finansowe wobec hotelu obrazami, które wisiały w jednej z sal restauracyjnych. Z balkonu Bristolu śpiewał Jan Kiepura.

Hotel siedzibą przedstawicielstw dyplomatycznych

Hotel był wielokrotnie siedzibą szeregu przedstawicielstw dyplomatycznych, m.in.:

• Angielska Misja Morska,
• Poselstwo Finlandii (1919),
• Poselstwo Włoch (1919-1922),
• Poselstwo Hiszpanii (1920),
• Misja Handlowa Norwegii (1920),
• Poselstwo Meksyku (1932),
• Poselstwo Austrii (po II wojnie światowej),
• Ambasada Turcji (po II wojnie światowej),
• Poselstwo Izraela (1948),
• Poselstwo Brazylii (1948-1949),
• Poselstwo Kanady (1948-1949),
• Poselstwo Meksyku (1948-1949),
• Ambasada Afganistanu (1964),
• Ambasada Kambodży (1971),
• Ambasada Peru (1971).

Znamienici goście

Gośćmi hotelu byli m.in.

• Woody Allen,
• Akihito,
• Paul Anka,
• Willy Brandt,
• Goran Bregović,
• Zbigniew Brzeziński,
• George H. W. Bush,
• Naomi Campbell,
• Pierre Cardin,
• Jose Carreras,
• Enrico Caruso,
• Joe Cocker,
• Paulo Coelho,
• Charles de Gaulle,
• Gérard Depardieu,
• Depeche Mode,
• Marlena Dietrich,
• Duran Duran,
• Elżbieta II,
• Douglas Fairbanks,
• Ferdynand Foch,
• Timothy Garton Ash,
• Bill Gates,
• Al Gore,
• Günter Grass,
• Roman Herzog,
• Herbert Hoover,
• Enrique Iglesias,
• Julio Iglesias,
• Garri Kasparow,
• John Fitzgerald Kennedy,
• Jacqueline Kennedy-Onasis,
• Nigel Kennedy,
• Jan Kiepura,
• Helmut Kohl,
• Emir Kusturica,
• Sophia Loren,
• John Major,
• Bobby McFerrin,
• Thomas Mann,
• Ricky Martin,
• Czesław Miłosz,
• Modern Talking,
• Richard Nixon,
• Ignacy Jan Paderewski,
• Pet Shop Boys,
• Pablo Picasso,
• Józef Piłsudski, który tutaj w 1923 oznajmił, że wycofuje się z życia politycznego,
• Roman Polański,
• Chris Rea,
• Lionel Richie,
• Paul Robeson,
• The Rolling Stones,
• Roxette,
• Artur Rubinstein,
• Claudia Schiffer,
• Helmut Schmidt,
• Izabella Scorupco,
• Maria Skłodowska-Curie,
• Bruce Springsteen,
• Oliver Stone,
• Richard Strauss,
• Karol Szymanowski,
• Wisława Szymborska,
• Margaret Thatcher,
• Tina Turner,
• Jean-Claude Van Damme.

W holu przy recepcji można obejrzeć tabliczki z nazwiskami najsłynniejszych gości hotelu.

Pokoje i apartamenty

Obiekt posiada 205 pokoi (w tym 32 apartamenty i 2 pokoje przystosowane dla niepełnosprawnych) wyposażonych m.in. w łazienkę wykładaną marmurem, telewizję, radio, telefon, mini barek, klimatyzację, internet, zestaw do parzenia kawy i herbaty oraz w biurko do pracy. Pokoje rozlokowane są na 6 piętrach budynku (z widokiem na wewnętrzne patio, Pałac Prezydencki, park lub ulicę) w tym 3 piętra przeznaczone są dla osób niepalących.

Hotel posiada pokoje jedno- i dwuosobowe oraz apartamenty, wśród których można wyróżnić następujące rodzaje:

• Junior suites - 75 m²;
• Senior suites - 85 m²;
• Deluxe suites - 90 m²;
• Paderewski suite (posiadający autentyczne wyposażenie) - 100 m².

Lokale gastronomiczne

• Marconi Restaurant - oferuje dania kuchni śródziemnomorskiej, znajduje sie tam także patio;
• Restauracja Malinowa - oferuje obszerną kartę win (m.in. francuskich i amerykańskich);
• Cafe Bristol - kawiarnia w stylu wiedeńskim;
• Column Bar.

Bibliografia

• M. Pinińska, J. Puchalska, S. Castoe: Hotel Bristol, Forte Hotel Bristol Limited, Warszawa 2001, 117 s.

Linki zewnętrzne

• Strona internetowa hotelu