Hotel Jałta w Pradze
| Hotel Jalta | |
 Fasada hotelu Jalta |
|
| Państwo |  Czechy |
| Miejscowość | Praga |
| Adres | Vaclavske namesti 45/818 |
| Typ budynku | hotel |
| Styl architektoniczny | socrealizm |
| Architekt | Antonín Tenzer |
| Inwestor | Restaurace a jídelny |
| Kondygnacje | 7 |
| Rozpoczęcie budowy | 1954 |
| Ukończenie budowy | 1958 |
| Ważniejsze przebudowy | 1999 |
| Pierwszy właściciel | Restaurace a jídelny |
| Kolejni właściciele | cestovní kancelář Čedok (od 1955), Čedok Interhotely, Nomura Bank, Miki Travel |
| Obecny właściciel | Flow East (od 2003) |
|
Położenie na mapie Czech
  Hotel Jalta
|
|
 50°04′52.19″N 14°25′42.27″E / 50.081162777778, 14.428408333333Na mapach: 50°04′52.19″N 14°25′42.27″E / 50.081162777778, 14.428408333333 |
|
| Strona internetowa | |
Hotel Jałta - hotel zlokalizowany w Pradze, przy Placu Wacława.
Hotel został zbudowany w miejscu, w którym stał jeden z 3 domów, zbombardowanych w 1945 na tym placu przez Armię Czerwoną w trakcie działań powstania praskiego, znanego też pod określeniem rewolucji majowej. Pierwsza koncepcja przewidywała wybudowanie w tym miejscu hotelu III kategorii.
Obiekt stanowi przykład późnego czeskiego socrealizmu. Został zbudowany w latach 1954-1958, według projektu Antonína Tenzera, zaproszonego do udziału w pracach przez prezydenta Antonina Zapotockiego. Był to najbardziej znamienity projekt tego architekta. Budynek skorzystał z uniwersalnych wzorów stylu socrealistycznego, który był popularny w wielu krajach centralnej i wschodniej Europy w początku lat 50. XX wieku. Detal fasady uzupełniono jednak bogatym wystrojem rzeźbiarskim, czerpiącym z czeskiego stylu narodowego lat 20. XX wieku. Wnętrza hotelowe wykonane były z wyjątkowym przepychem. Po oddaniu do użytku był to najbardziej reprezentacyjny hotel w Pradze, niejednokrotnie goszczący najwyższych zagranicznych dostojników partyjnych i państwowych.
Hotel wyposażono (na poziomie -II) w schron atomowy na 250 osób. Przewidywano, iż będzie pełnił rolę szpitala Sztabu Generalnego, z około 30 osób personelu, lub miejscowej siedziby sztabu Układu Warszawskiego. Nie był używany od ponad 20 lat.; w 1997 wykreślony z rejestru tego rodzaju obiektów. Do dnia dzisiejszego nie odkryto tajnego wejścia do schronu z ulicy politických vězňů.
W przeszłości budynek ten służył różnym celom, m.in. w latach 70. mieściła się w nim ambasada RFN.
Bibliografia [edytuj]
- Petr Dvořáček: Architektura českých zemí - Moderní architektura, Levné knihy Praga 2005, s. 108, ISBN 80-7309-288-5
- Zdeněk Vališ: Architektonický unikát na ´Václaváku´ ukrývá také protiatomový kryt, [w:] [1]
