Hotel umarlaków

Hotel umarlaków Dead & Brekfast
Gatunek	horror, komedia
Data premiery	16 marca 2004 16 listopada 2008 (premiera telewizyjna)
Kraj produkcji	USA
Język	angielski, francuski
Czas trwania	87 min. (kategoria MPAA "R") 88 min. (wersja rozszerzona)
Reżyseria	Matthew Leutwyler
Scenariusz	Matthew Leutwyler
Główne role	Ever Carradine, Gina Philips, Vincent Ventresca, David Carradine
Muzyka	Brian Vander Ark
Zdjęcia	David Scardina
Scenografia	Don Day, Guy Harrington, Lisa Clark
Kostiumy	Molly Grundman
Montaż	Peter Devaney Flanagan
Produkcja	E.J. Heiser, Jun Tan
Wytwórnia	Anchor Bay Entertainment Ambush Entertainment Goal Line Productions
Dystrybucja	Anchor Bay Entertainment
Budżet	500 000 USD

Hotel umarlaków (ang. Dead & Breakfast) – niezależny film fabularny produkcji amerykańskiej z 2004 roku, łączący w sobie elementy horroru, czarnej komedii, a nawet musicalu, i wpisujący się w nurt podgatunków gore oraz slasher. Film, do własnego scenariusza, wyreżyserował Matthew Leutwyler, a jego światowa premiera odbyła się w marcu 2004 roku. Był on promowany sloganem reklamowym "To jest jak kiepski horror, tylko jeszcze gorsze". Przez krytyków został określony jako najlepszy niezależny horror roku.

Obsada

• Ever Carradine jako Sara
• Gina Philips jako Melody
• Vincent Ventresca jako doktor Riley
• Oz Perkins jako Johnny
• Miranda Bailey jako Lisa Belmont
• Jeffrey Dean Morgan jako szeryf
• Erik Palladino jako David
• Bianca Lawson jako Kate
• Mark Kelly jako Enus
• Jeremy Sisto jako Christian
• Zach Selwyn jako muzyk country
• Diedrich Bader jako kucharz Henri
• Portia de Rossi jako Kelly
• David Carradine jako Pan Wise

Fabuła

Szóstka przyjaciół – Kate (Bianca Lawson), jej chłopak David (Erik Palladino), Sara (Ever Carradine), Christian (Jeremy Sisto), Melody (Gina Philips) i Johnny (Oz Perkins) – wybiera się na ślub i wesele siostry jednego z nich. Podczas podróży, ciemną nocą, gubią drogę i trafiają do zapomnianego, sennego miasteczka w Teksasie o nazwie Lovelock. Grupa zatrzymuje się ostatecznie w jedynym w okolicach motelu, cieszącym sie złą sławą, prowadzonym przez ekscentrycznego pana Wise'a (David Carradine). O ile noc mija w miarę spokojnie, tak nazajutrz z przerażeniem odkrywają, że właściciel i motelowy kucharz nie żyją. Miejscowy szeryf wszczyna śledztwo. Młodych przybyszów uważa za w najwyższym stopniu podejrzanych i zabrania im opuszczać miasto.

Na nieszczęście bohaterów, wbrew wcześniejszym przestrogom, jeden z nich, Johnny, otwiera pudełko, którego zawartość pozostawała ściśle skrywana przez właściciela hotelu przez wiele lat. Johnny od tego momentu staje się zombie i zaczyna mordować mieszkańców Lovelock, którzy w następstwie podzielają jego los, przechodząc podobną transformację. Wczesnym wieczorem bohaterowie spotykają się w miejscowym barze. Znajduje ich tam Johnny, który wraz ze swoimi nowymi kompanami atakuje bawiących się tam mieszkańców. Christian zostaje zabity siekierą, a David, Kate, Sara i Melody, w towarzystwie szeryfa, wracają do hotelu, by tam się ukryć przez żywymi trupami. Po drodze na ich samochód wpada Enus (Mark Kelly), który wyjaśnia, im jaką tajemnicę skrywał Wise w swoim pudełku. Gdy hordy żywych trupów uderzają na zabarykadowane schronisko bohaterów, tym pozostaje walka z nimi. Szeryf, Melody i Enus wybierają się na pobliski cmentarz, gdzie pochowany został syn Wise'a, którego zwłoki, w mniemaniu zajmującego się okultyzmem Enusa, mogą mieć kluczowe znaczenie dla krytycznej już sytuacji. Do grupy dołącza włóczący się po okolicach, przerażony doktor Riley (Vincent Ventresca). W trakcie wykopywania trumny, Enus ginie, zaatakowany przez jednego z mieszkańców.

Tymczasem David, Sara i Kate walczą z żywymi trupami, strzelając do nich z okien z utworzonej dzięki pomysłowości Sary broni. W międzyczasie David przemienia się w zombie i morduje swoją dziewczynę. Sara zostaje zaatakowana, lecz zabija opętanego piłą mechaniczną, która później przydaje się jej do walki z pozostałymi żywymi trupami. Melody, szeryf i Riley przyjeżdżają do centrum miasta, gdzie szeryf ginie z rąk jednego z kanibali. Melody zabija następnie Johnny'ego, który jako ostatni z opętanych pozostał przy życiu, a kolejnego dnia ona, Riley i Sara opuszczają opustoszałe miasto.

Nawiązania

W filmie pojawiają się nawiązania do innych filmów, których bohaterami są żywe trupy, oraz do innych horrorów:

• Ogrodnik ginie od sekatora Johnny'ego. W podobny sposób Cropsy, morderca z filmu The Burning (1981), zamordował bohaterów podczas słynnej sceny morderstwa na tratwie.
• W szafie, w której bohaterowie odnajdują piłę mechaniczną, wisi poster Martwego zła (1981). Sam atrybut piły nawiązuje do morderstw z filmu Raimiego.
• Poszczególne sceny nawiązują do horroru Martwica mózgu (1992) Petera Jacksona, jednego z czołowych filmów gore.
• Bohaterowie barykadują się w domu, podobnie jak Barbara i John w Nocy żywych trupów (1968).
• Gdy Zach Selwyn wykonuje jedną z piosenek, żywe trupy tańczą do niej tak, jak Michael Jackson i jego tancerze tańczyli w teledysku do piosenki Thriller.
• Członek obsady, Oz Perkins, jest synem Anthony'ego Perkinsa, słynnego aktora, znanego z roli w dreszczowcu Psychoza (1960). W klasyku Hitchcocka Anthony wcielił się w postać psychopatycznego Normana Batesa, który w swoim przydrożnym motelu dopuszcza się morderstwa młodej kobiety. Bohaterowie filmu trafiają do hotelu na odludziu.
• Melody zostaje nazwana "Buffy" po zabiciu jednego z żywych trupów. Buffy Summers to bohaterka serialu Buffy: Postrach wampirów (1997 – 2003).

Nagrody

Ceremonia	Rok	Rezutat	Nagroda	Kategoria/odbiorca
Shriekfest	2004	Wygrana	Best Film	Najlepszy horror Matthew Leutwyler
Academy of Science Fiction, Fantasy & Horror Films	2006	Nominacja	Saturn Award	Najlepsze wydanie DVD
Rhode Island International Horror Film Festival	2004	Wygrana	Best Feature	– Matthew Leutwyler
San Francisco Horrorfest	2004	Wygrana	Audience Award	Najlepszy film Matthew Leutwyler
Weekend of Fear	2004	Wygrana	Audience Award	– Matthew Leutwyler (wspólnie z Miguelem Ángelem Lamatą za film Una Di Zombis)
Weekend of Fear	2004	Wygrana	Golden Glibb	– Weekend of Fear

Ciekawostki

• Trzydzieści cztery galony sztucznej krwi zostały użyte w filmie, w tym większość do samej sceny dekapitacji Davida. Prawo jazdy aktora Erika Palladino wciąż jest z tego powodu pobrudzone krwią.
• W scenie, kiedy grupa po raz pierwszy znajduje się w hotelu, w radiu słyszymy piosenkę The Freshmen. Jest to utwór Briana Bandera Arka, który w filmie zagrał jednego z zombie.
• Tytuł soundtracku Johnny, Stay Away from the Box, nawiązuje do jednego z wątków filmu.
• Film kręcono w Livermore oraz w Pleasanton, w stanie Kalifornia.

Linki zewnętrzne

• Okładka DVD
• Hotel umarlaków w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)
• Hotel umarlaków w bazie filmweb.pl

• Oficjalna strona filmu
• Trailer filmu
• Galeria zdjęć