Hrabstwo Sydonu
| Comté de Sidon Hrabstwo Sydonu |
||||
|
||||
| Język urzędowy | łacina starofrancuski |
|||
| Stolica | Sydon | |||
| Ustrój polityczny | monarchia feudalna | |||
| Status terytorium | lenno | |||
| Zależne od | Królestwo Jerozolimskie | |||
| Nadanie w lenno | Baldwin I 1110 |
|||
| Zdobyte | Saladyn/mamelucy 1187/1260 |
|||
| Religia dominująca | chrześcijaństwo (katolicyzm), islam | |||
| Terytoria zależne | Wicehrabstwo Schuf | |||
 |
||||
| Hrabstwo Sydonu znajdowało się na wysokości Damaszku | ||||
Hrabstwo Sydonu lub Seniorat Sydonu – jedno z czterech najważniejszych lenn[1] Królestwa Jerozolimskiego. Władali nim dziedziczni hrabiowie z rodu Grenier.
Spis treści |
Dzieje[edytuj]
.jpeg)
W grudniu 1110, w wyniku udanego zakończenia oblężenia Sydonu przez krzyżowców, obszar ten znalazł się we władaniu chrześcijan. Król Baldwin I 19 grudnia nadał zdobyty Sydon wraz z przyległymi ziemiami pomiędzy Tyrem a Bejrutem panowi Cezarei – Eustachemu Grenierowi. Od ok. 1170 panowie Sydonu posiadali też swojego wasala w postaci panów na Schuf.
W roku 1187, podczas najazdu Saladyna na Królestwo Jerozolimskie, całe hrabstwo zostało opanowane przez armię muzułmańską. Odzyskano je w roku 1197 i oddano prawowitemu właścicielowi, którym był Renaud Grenier. Wnuk Renauda, Julian Grenier, odsprzedał swoje dobra w roku 1260 templariuszom, ale zachował tytularną godność hrabiego Sydonu. Jednak już jesienią tegoż roku, po wrześniowej klęsce w bitwie pod Ajn Dżalut, wycofujące się wojska mongolskie zniszczyły Sydon, a pozostałości zajęli następnie ścigający ich mamelucy.
Mimo definitywnego utracenia miasta przez chrześcijan, Julian i jego następcy nadal tytułowali się panami Sydonu. Ostatnim znanym w źródłach tytularnym władcą był żyjący w XV wieku Febus de Lusignan.
Władcy Sydonu[edytuj]
Faktyczni[edytuj]
- Eustachy Grenier (1110-1123)
- Gerard Grenier (1123-1171)
- Renaud Grenier (1171-1187, tytularny 1187-1197)
- okupacja przez Saladyna (1187-1197)
- Renaud Grenier (przywrócony, 1197-1202)
- Balian I Grenier (1202-1239)
- Julian Grenier (1239-1260, sprzedał dobra templariuszom)
- Thomas Béraud (jako wielki mistrz templariuszy, 1260)
Tytularni[edytuj]
- Julian Grenier (1260-1275)
- Balian II Grenier (1275-1277)
- brak informacji w źródłach do XV wieku
- Filip de Lusignan (tytularny ok. 1460)
- Febus de Lusignan (tytularny, do lipca 1485)
Przypisy
Zobacz też[edytuj]
Bibliografia[edytuj]
- Runciman Steven, A History of the Crusades, Vol. II: The Kingdom of Jerusalem and the Frankish East, 1100-1187, Cambridge 1951 [reprint 1999].
- Tibble Seven, Monarchy and Lordships in the Latin Kingdom of Jerusalem, 1099-1291, Nowy Jork 1989.
