Hua Guofeng

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Hua.
Hua Guofeng
Hua Guofeng
Chińskie nazwisko i imię
Hanyu pinyin Huà Guófēng
Wade-Giles Hua Kuo-feng
Zn. tradycyjne 華國鋒
Zn. uproszczone 华国锋

Hua Guofeng (ur. 16 lutego 1921 w Jiaocheng, w prowincji Shanxi, zm. 20 sierpnia 2008[1]) – chiński przywódca, następca Mao Zedonga.

W 1938 roku wstąpił do Komunistycznej Partii Chin. Po utworzeniu Chińskiej Republiki Ludowej w 1949 roku był sekretarzem partyjnym w prowincji Hunan.

W 1973 roku, dotychczas nikomu nieznany, został niespodziewanie wybrany członkiem KC i Biura Politycznego, a dwa lata później został ministrem bezpieczeństwa.

Po śmierci Zhou Enlaia w kwietniu 1976 roku został premierem. 30 kwietnia niespodziewanie został wyznaczony przez Mao na swojego następcę, otrzymując kartkę o treści z tobą u steru o nic się nie martwię. Po śmierci Mao pod naciskiem generałów nakazał w nocy z 5 na 6 października 1976 roku aresztować członków bandy czworga. 22 października jako sukcesor Mao otrzymał stanowiska szefa KPCh i Komisji Wojskowej KC.

Jako przywódca ChRL Hua próbował wprowadzić pośmiertny kult Mao. Nakazał zabalsamować jego zwłoki i wybudować w Pekinie Mauzoleum Przewodniczącego, nadzorował także wydanie 5 tomu jego dzieł zebranych. W marcu 1977 roku Hua Guofeng ogłosił koncepcję „dwóch aksjomatów” (两个凡是), która brzmiała: Jakąkolwiek by sformułował politykę przewodniczący Mao, będziemy jej zdecydowanie przestrzegać; jakiekolwiek by były jego instrukcje, niezachwianie będziemy zgodnie z nimi postępować. Starał się także oddać hołd Mao poprzez zmianę słów hymnu narodowego i gloryfikując niedawno zakończoną rewolucję kulturalną. Pod względem ekonomicznym wzorował się na modelu sowieckim, nawiązując do polityki gospodarczej sprzed wielkiego skoku.

Nacechowane dogmatyzmem i brakiem realizmu działania Hua nie spotkały się jednak ze zrozumieniem i już na XI Zjeździe KPCh w sierpniu 1977 roku stało się jasne, że w Partii istnieje liczna opozycja, skupiona wokół zrehabilitowanego niedawno Deng Xiaopinga. Deng w przeciwieństwie do Hua miał za sobą również poparcie społeczeństwa.

Polityczny koniec Hua Guofenga nastąpił na III Plenum KC w grudniu 1978 roku, kiedy to grupa skupiona wokół Deng Xiaopinga przeforsowała rozpoczęcie reform systemowych. Po III Plenum Hua stopniowo tracił, teraz już czysto symboliczną, władzę. W 1980 roku został zastąpiony przez Zhao Ziyanga na stanowisku premiera ChRL, a rok później Hu Yaobang zajął jego miejsce jako przewodniczącego KPCh. Na XII Zjeździe KPCh w grudniu 1982 roku został ostatecznie usunięty ze wszystkich zajmowanych stanowisk, pozostał w KC do 2002 roku, jako pół-emeryt polityczny.

Przypisy

  1. Keith Bradsher, William J. Wellman: Hua Guofeng, Transitional Leader of China After Mao, Is Dead at 87 (ang.). nytimes.com, 20 sierpnia 2008.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]